Żegnamy Cię Drogi Andrzeju ! Pozostajemy w ogromnym żalu i nie rozumiemy jak to możliwe…
27 marca 2009 roku – 23:15
Xu Wenliang lepszy od Artura Daniela w II Ogólnopolskim Turnieju im. Andrzeja Grubby w Jeżewie ! Żona Lucyna i brat Wielkiego Mistrza Andrzeja Michał Markowski urwał Mistrzowi Polski 1 seta ! Chociaż Xu Wenliang okazał się najlepszy to i tak fanklub Artura Daniela był o wiele liczniejszy ! Wyniki rozegranego w dniu 28 marca 2009 roku w Jeżewie II Ogólnopolskiego Turnieju im. Andrzeja Grubby: open (27 zawodników) 1. XU WENLIANG - KS BOGORIA Grodzisk Mazowiecki 2. DANIEL Artur - KS BOGORIA Grodzisk Mazowiecki 3. ŁAŻEWSKI Kamil - UKS Bednary 4. WAWRZYNIAK Andrzej - SKS FORTUNA Iłów 5. SUSZYCKI Rafał - AZS SGH Warszawa 6. KAMIŃSKI Piotr – Warszawa 7-8. SKOWROŃSKI Dariusz – RKS MARYMONT Warszawa MARKOWSKI Michał - RKS MARYMONT Warszawa 9-12. SANKOWSKI Marcin - KS BOGORIA Grodzisk Mazowiecki ZATÓWKA Patryk - KS BOGORIA Grodzisk Mazowiecki OKRUCH Jarosław - Wołomin POSĘDEK Piotr - Łowicz 13-18. PODSĘDEK Mateusz - Łowicz DRACZKA Daniel – KS SPÓJNIA Warszawa WINNICKI Damian - Łowicz ŚWIERCZEK Damian - UKS VICTORIA Płock OGRODNICZAK Michał – SLKS OLIMPIJCZYK Jeżewo NOWAKOWSKI Daniel - SLKS OLIMPIJCZYK Jeżewo 19-24. CELMER Tomasz - Włocławek MICHNOWSKI Krzysztof - KS SPARTA Nasielsk KAMIŃSKI Marek - SLKS OLIMPIJCZYK Jeżewo ZATÓWKA Marcin - KS BOGORIA Grodzisk Mazowiecki MIELCZAREK Waldemar - Płońsk ZALEWSKI Krzysztof – KS SPARTA Nasielsk 25-27. SADOWSKI Filip – MLUKS NADWIŚLANIN Płock STASIAK Radosław - Sierpc KURAK Kamil – Jabłonna. Podziękowania dla Pana Andrzeja NADROWSKIEGO. (mp)
27 marca 2009 roku – 21:37
II OGÓLNOPOLSKI TURNIEJ IM. ANDRZEJA GRUBBY- JEŻEWO 2009 W dniu 27 marca 2009 roku w Jeżewie rozegrano II Ogólnopolski Turniej im. Andrzeja Grubby oraz rozstrzygnięto konkurs wiedzy i konkurs plastyczny o Andrzeju Grubbie. W turnieju startowało 43 zawodników i 22 zawodniczki z Wąsewa, Dąbrowy, Płocka, Zawidza, Gójska, Krajkowa, Wiązowny, Grąbca, Grodziska, Ożarowa, Nadarzyna, Piaseczna i Jeżewa. Mecze były na bardzo wysokim poziomie. Wielu obserwatorów uważało, że poziom był wyższy jak na turniejach WTK młodzików. Wiele meczy skończyło się sensacyjnie. Faworytki w kategorii dziewcząt wygrały. Natomiast w kategorii chłopców było wiele sensacji. Pierwszą z nich była porażka Aleksandra Wereckiego z Markiem Ogrodnikiem 2:3, a następnie z Arkiem Joachimowiczem 0:3, kolejną niespodzianką była wygrana Joachimowicza z Rafałem Zajkowskim. Wyniki: kategoria młodzik: 1. DĘBSKI Cezary - Piaseczno 2. JOACHIMOWUICZ Arek - Jeżewo 3. BADOWSKI Cezary - Piaseczno 4. ZAJKOWSKI Rafał - Wiązowna 5. STĘPIŃSKI Piotr - Ożarów Mazowiecki kategoria młodziczka: 1. LAU Aleksandra - Płock 2. KLIMCZAK Monika - Piaseczno 3. PIĘTKA Patrycja - Wiązowna 4. BAGROWSKA Katarzyna - Płock 5. SZELKOWSKA Sylwia - Płock turnieju plastyczny: 1. WITKOWSKI Wojciech Sierpc, LASKOWSKI Michał - Działdowo 3. JANKOWSKI Patryk - Sierpc 4. MITEK Magdalena - Sierpc 5. GÓRKA Magdalena - Szczutowo konkurs wiedzy: 1. KALISZ Arek - Jeżewo - 18 pkt. na 38 pkt. możliwych 2. JOACHIMOWICZ Arek - Jeżewo 3. KOWALSKA Paulina - Krajkowo 4. WYSOCKA Marlena - Krajkowo 5. NOWAKOWSKA Magda - Goleszyn Podczas otwarcia turnieju organizatorzy pokazali 15 minutową prezentację ukazującą najważniejsze osiągnięcia Andrzeja Grubby oraz fragmenty meczy z Waldnerem i Perssonem. W konkursie plastycznym dostarczono 60 prac, a w konkursie wiedzy startowało 13 osób. Pozdrawiam serdecznie Andrzej NADROWSKI
25.03.2009 – 22:40; 17.03.2009 – 08:52; 11.03.2009– 09:22, 23:15
II OGÓLNOPOLSKI TURNIEJ IM. ANDRZEJA GRUBBY W TENISIE STOŁOWYM - JEŻEWO 2009 1. CEL TURNIEJU: Przybliżenie młodzieży sylwetki Andrzeja Grubby. Popularyzacja tenisa stołowego. Promowanie zasad i wartości olimpizmu oraz zasady fair play. 2. ORGANIZATOR: Szkolny Ludowy Klub Sportowy „Olimpijczyk” Jeżewo 3. PATRONAT NAD TURNIEJEM: Marszałek Województwa Mazowieckiego. Polski Związek Tenisa Stołowego Polski Komitet Olimpijski Wójt Gminy Zawidz, Starosta Sierpecki 4. PATRONAT MEDIALNY: „Życie Płocka”, „Tygodnik Płocki” 5. SĘDZIA GŁÓWNY: Grzegorz Bor 6. TERMIN I MIEJSCE: 27 marca 2009 r. kategoria młodzik i młodziczka oraz konkurs wiedzy i rozstrzygnięcie konkursu plastycznego „ Andrzej Grubba-wybitny Polski sportowiec” 28 marca 2009 r. kategoria open Hala im. Andrzeja Grubby przy Szkole Podstawowej w Jeżewie 7. ZGŁOSZENIA: Prace plastyczne przysyłać na adres szkoły do dnia 27.03 lub dostarczyć w dniu zawodów. Konkurs wiedzy odbędzie się w dniu 27.03 w trakcie trwania zawodów. Zgłoszenia w dniu rozgrywania turniejów do godziny 9.30 Początek turniejów w dniach 27.03 i 28.03 o godz. 10.00 8. SYSTEM ZAWODÓW Uzależniony od liczby startujących 9. STOŁY Turniej zostanie rozegrany na 7 stołach- Donic Persson 25, piłeczki butterfly *** białe 10. NAGRODY W kategorii młodzik i młodziczka za miejsca I-V dyplomy i nagrody rzeczowe, a za miejsca I-III puchary. W konkursie wiedzy i plastycznym za miejsca I-V dyplomy i nagrody rzeczowe. W kategorii OPEN za miejsca I-III dyplomy i nagrody rzeczowe w postaci sprzętu RTV. Za miejsce I telewizor LCD i specjalny puchar. Za miejsca IV-V dyplomy i nagrody w postaci sprzętu sportowego. Wszelkie informacje o turnieju można uzyskać u Nadrowskiego Andrzeja tel. 504209692 11. WPISOWE W kategorii młodzik i młodziczka nie pobieramy wpisowego. W kategorii OPEN- 20zł Serdecznie zapraszamy do udziału w turnieju !!!! NAGRODY II Ogólnopolski Turniej im. Andrzeja Grubby- Jeżewo 27-28.03.2009r. Kategoria młodzik 27.03.09r.: 1m. Kurtka Nivalis Butterfly,MP4 , 2m. Koszulka Papilo,okładzina sriver 2,1, 3m. Torba midi II Butterfly, 4 i 5m. Koszulki Tay shirt. Za miejsca I-III puchary. Kategoria młodziczka 27.03.09r.: 1m. Bluza Spiris Butterfly, MP4, 2m. Koszulka Papilo, okładzina challenger, 3m.Torba midi II Butterfly, 4-5m. Koszulki Tay shirt. Za miejsca I-III puchary. Kategoria OPEN 28.03.09r. : 1m. Telewizor LCD Samsung 32’ 2m. Telewizor LCD 20’, 3m. DVD Pionier, 4m. Radiomagentofon Philips, 5m. Torba sport II Butterfly, koszulka Tay, 6m. Torba sport II Butterfly. Za miejsca I- III puchary. Konkurs wiedzy o Andrzeju Grubbie 27.03.09r.: Pytania ułożone na podstawie książki pt.”Andrzej Grubba-ostatnia piłka” 1m. Odtwarzacz MP4, książka, 2m. Odtwarzacz MP3, książka, 3m. Odtwarzacz MP3, książka, 4m. Koszulka, książka, 5m. Koszulka, książka Konkurs plastyczny o Andrzeju Grubbie- rozstrzygnięcie 27.03.09r.: Praca o dowolnej technice i formacie ma przedstawiać Andrzeja Grubbę. Dostarczenie prac i rozstrzygnięcie konkursu w pierwszym dniu zawodów. 1m. DVD Player LG, 2m. DVD Philips, 3m. Radiomagnetofon Grundig, 4m. Torba , 5m. Polar Można startować w konkursach i turnieju. Pierwszy etap konkursu wiedzy(test) ZAPRASZAMY DO WZIĘCIA UDZIAŁU W TURNIEJU I KONKURSACH.
15 sierpnia 2007 roku - godz. 17:39
Stypendium im. Andrzeja Grubby Europejska Unia Tenisa Stołowego (ETTU) przedstawiła nowy program stypendialny dla najbardziej uzdolnionych zawodników w wieku do 18 lat. Co roku 1 junior i 1 juniorka otrzymają dofinansowanie w wysokości 6 tys. Euro. Idea przyznania stypendium im. Andrzeja Grubby powstała w 2006 roku przed Pro Tourem w Warszawie. Wówczas władze Polskiego Związku Tenisa Stołowego i ETTU wspólnie uzgodniły, że dla najlepszych zawodników w turnieju U-21 zostanie ufundowana nagroda pieniężna (na Polish Open wywalczyli ją Hiszpanka Galia Dvorak i Niemiec Patrick Baum). Krzysztof BLUJ źródło: Polski Związek Tenisa Stołowego (mp)
21 czerwca 2007 roku - godz. 23:51
Nadanie imienia Andrzeja Grubby sali sportowej w Jeżewie Uroczystą mszą w kościele parafii jeżewskiej rozpoczęły się uroczystości nadania imienia Andrzeja Grubby nowej sali sportowej w Szkole Podstawowej im Witosa w Jeżewie. Wydarzenie zgromadziło wielu przedstawicieli sportu, polityki i biznesu. Wstęgę przecinali między innymi Marszałek województwa mazowieckiego Adam Struzik, Prezes Polskiego Związku Tenisa Stołowego Jerzy Dachowski oraz Lucyna Grubba, która odsłoniła również tablicę ku czci Andrzeja Grubby. W samej sali odbyło się wiele interesujących wydarzeń. Przemówienia i podziękowania przerywane popisami orkiestry dętej z Jeżewa trwały ponad 3 godziny. W kulminacyjnym momencie rozstawiono stół do tenisa stołowego. Trener w pionie kobiet Xu Kai wraz z Antoniną Szymańską oraz Mają Krzewicką (specjalnie na tę okazję przyjechali z Krakowa) zaprezentowali szereg ćwiczeń, zagrań oraz sztuczek w tenisie stołowym. Ponad 300 osobowa publiczność nagradzała brawami uśmiechniętego trenera. Całość komentował Tomasz Krzeszewski, były olimpijczyk a obecnie komentator telewizyjny i trener klubu ekstraklasy MLKS Ostródzianka Ostróda. Wyrazy uznania należą się działaczom klubu tenisa stołowego z Jeżewa za skuteczne propagowanie tego sportu w wymiarze lokalnym, wojewódzkim i ogólnopolskim. Właśnie dzięki nim imię Andrzeja Grubby na trwale związane będzie z historią sportową Jeżewa. Ireneusz KANABRODZKI źródło: Polski Związek Tenisa Stołowego (mp)
17 czerwca 2007 roku - godz. 00:25
I Memoriał Andrzeja Grubby W nowoczesnej sali Prokomu w Sopocie odbył się I Memoriał Andrzeja Grubby. W turnieju udział wzięło 15 drużyn ze szkół podstawowych z całej Polski. Wygrała drużyna Szkoły Podstawowej nr 5 z Chełmna (Dzikowski Mateusz, Dziamba Robert, Szczuka Kamil) pokonując w grze finałowej Szkołę Podstawową z Żółtnicy (Kiljanek Kamil, Kornak Michał, Obłoza Przemysław) 3:1. Gratulujemy! Klasyfikacja 1. SP 4 CHEŁMNO (Dzikowski Mateusz, Dziamba Robert, Szczuka Kamil) 2. SP ZÓŁTNICA (Kiljanek Kamil, Kornak Michał, Obłoza Przemysław) 3. SP 5 GDAŃSK (Puchalski Kamil, Szamańska Marta, Karczmarek A., Jachowicz Alan) 4. SP 49 BIAŁYSTOK (Doroszko Patryk, Wołosowicz Łukasz, Dudziński Jakub) 5. SP 3 ŁOWICZ (Podsędek Piotr, Podsędek Mateusz, Grzegorek Kamil) 6. SP ISKRZYNIA (Pojnar Michał, Furmankiewicz Sebastian, Pelczar Kamil) 7. SP 105 KRAKÓW (Komenda Kamil, Smuga Mariusz, Kurowski Rafał) 8. SP 54 POZNAŃ (Nowak Michał, Nowak Jakub, Nowak Grzegorz) 9-10. SP NIECHANOWIE (Chmielewski K., Trzaskawka Karol, Poradka Hanna, Konicki Filip) SP DRZONKÓW (Bortnowski Radosław, Sroczyński Oskar, Trubiłowicz Kamil) 11-12. SP GOŚCIERADOWIE (Stepuch Dominik, Stepuch Radosław, Młynarczyk Kamil) PSP 3 BRZEG (Bajor Patryk, Franczek Jarosław, Bajor Natalia) 13-14. SP SKARŻYN (Łuba Radosław, Krzyżanowski Łukasz, Milewski Kamil) SP SANNIKI (Domański Arkadiusz, Kotowicz Adam, Grochowski Damian) 15. SP 8 SOPOT (Skokowski Mateusz, Ewert Szymon, Brzoska Michał, Ewart Marta) Ireneusz KANABRODZKI źródło: Polski Związek Tenisa Stołowego (mp)
7 czerwca 2007 roku - godz. 21:52
II Mistrzostwa Gminy Wiązowna w Tenisie Stolowym im. Andrzeja Grubby Turniej został rozegrany 2 czerwca 2007r. w SP Wiązownie w kategoriach dziewcząt, szkoły podstawowe, gimnazja i OPEN. Zgłosiło się 64 zawodników (tylko mieszkańcy Gminy Wiązowna). Turniej otworzyli Pani Dyrektor Agata Łęgowska i przedstawiciel władz Gminy Pan Janusz Budny. Nagrody, medale i puchary ufundował Wójt Gminy Pan Marek Jędrzejczak, a poczęstunek z grilla mieszkańcy Wiązowny. gra pojedyncza dziewcząt: 1. Iza Kąkol; 2. Klaudia Szewczak; 3. Paulina Witan; gra pojedyncza chłopców - szkoły podstawowe: 1. Michał Tomaszewski; 2. Rafał Zajkowski; 3. Damian Krawczyk; 4. Michał Murawski; 5. Krystian Gwóźdź; 6. Jaś Bobrowski; 7. Dominik Gutaszewski; 8. Krzysiek Truszewski; gra pojedyncza chłopców - gimnazja: 1. Tomek Purwin; 2. Sebastian Kąkol; 3. Mateusz Stawikowski; 4. Damian Woźniak; 5. Piotr Murawski; 6. Marcin Jobda; gra pojedyncza open: 1. Kamil Sitek; 2. Tomasz Grzybowski; 3. Tomasz Purwin; 4. Damian Krawczyk; 5. Mateusz Stawikowski; 6. Sebastian Kąkol; 7. Marek Piwko; 8. Przemek Kąkol. Nawet sami organizatorzy nie spodziewali się tak dużej ilości zawodników (turniej zakończył się przed godz. 18-tą). Turniej okazał się wielkim sukcesem sportowym, organizacyjnym i doskonałą promocją tenisa stołowego w Gminie Wiązowna. PODZIĘKOWANIA dla: RADY GMINY, zastępcy wójta Barłomieja Tkaczyka, pani dyrektor Agaty Łęgowskiej, Jana Zientary i Andrzeja Dobrowolskiego. Pozdrawiam Tomek GRZYBOWSKI
27 maja 2007 roku - godz. 21:01
23 maja 2007 roku w Ciechanowie rozegrano I Memoriał im. Andrzeja Grubby. Prawo startu w turnieju mieli uczniowie ze szkoły podstawowej(łącznie 3 zawodników).Jeden z nich musiał być z rocznika 1996 lub młodszy. Firma GASPORT zapewniła wspaniałą oprawę turnieju i nagrody. W I memoriale wystartowało 11 drużyn podzielonych na 4 grupy. W finale spotkały się ekipy z Sannik i Jeżewa. Eliminacje obie drużyny przeszły jak burza. Nieco lepsi okazali się zawodnicy z Sannik wygrywając 3:2 i uzyskując awans do szczebla centralnego. Andrzej NADROWSKI
10 maja 2007 roku - godz. 11:15
Memoriał Andrzeja Grubby 2007 – Finał Województwa Mazowieckiego Organizatorzy: Fundacja im. Andrzeja Grubby, firma Gasport i Ciechanowski Szkolny Związek Tenisa Stołowego zapraszają do wzięcia udziału w finale województwa mazowieckiego Memoriału Andrzeja Grubby 2007, który odbędzie się w dniu 23 maja 2007 roku w hali Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ciechanowie, ul. 17 Stycznia 60A. Początek zawodów godz. 10:00, losowanie 9:30. Zgłoszenia przyjmuje Roman SOLIŃSKI do dnia 18 maja 2007 roku: e-mail: c.szs.ciechanow@wp.pl tel. 023-6724161, tel. kom. 0-512222868 szczegóły: komunikat organizacyjny (mp)
27 kwietnia 2007 roku - godz. 23:26
Białystok organizatorem mistrzostw Polski w 2008 roku! W dniu 27 kwietnia w Urzędzie Miasta w Białymstoku odbyła się konferencja prasowa poświęcona organizacji mistrzostw Polski 2008. W konferencji udział wzięli m.in. Prezydent miasta Tadeusz Truskolaski, wiceprezydent – Tadeusz Arłukowicz oraz Prezes PZTS Jerzy Dachowski, wiceprezes PKOL – Adam Giersz oraz Prezes podlaskiego Związku – Mariusz Baruch. W czasie spotkania Prezes J. Dachowski przekazał informację, że na organizatora mistrzostw Polski w 2008 roku został wybrany Białystok. Na ręce Prezydenta Białegostoku przekazany został list z prośbą o objęcie patronatem mistrzostw. Przy okazji Prezes Dojlid – Mariusz Baruch został uhonorowany pamiątkową paterą i listem gratulacyjnym za awans do ekstraklasy. Obecny na spotkaniu Adam Giersz poinformował o rozpoczęciu I Memoriału Andrzeja Grubby. Pierwszy turniej odbędzie się właśnie na ziemi podlaskiej już w tą niedzielę. Po udzieleniu wywiadów delegacja PZTS udała się na "oględziny" kończonej hali sportowej na której odbędą się mistrzostwa. Przewodnikiem po obiekcie był Prezes Klubu UKS Doilidy WSFiZ - Wiesław Joszczyk. Inwestycja wywarła wrażenie na Prezesie Dachowskim. Ireneusz KANABRODZKI źródło: Polski Związek Tenisa Stołowego (mp)
26 kwietnia 2007 roku - godz. 02:19
I Memoriał Andrzeja Grubby Fundacja im. Andrzeja Grubby we współpracy z PZTS i SZS organizuje ogólnopolski turniej drużynowy szkół podstawowych w ramach Memoriału Andrzeja Grubby. Celem turnieju jest promowanie wartości edukacyjnych sportu związanych z postawą życiową i karierą sportową Andrzeja Grubby. Turniej finałowy rozegrany zostanie w Sopocie w czerwcu z udziałem szkół reprezentujących poszczególne województwa oraz miasto Sopot. Prawo udziału w finale mają te szkolne zespoły, które zwyciężą w turniejach wojewódzkich oraz zwycięzcy Igrzysk Młodzieży Szkolnej z województw, w których nie zostały rozegrane turnieje eliminacyjne. /-/ Lucyna GRUBBA Prezes Fundacji Komunikat Organizacyjny Kalendarz turniejów wojewódzkich źródło: Polski Związek Tenisa Stołowego (mp)
26 kwietnia 2007 roku - godz. 02:13
III Międzynarodowy Turniej Tenisa Stołowego im. Andrzeja Grubby W hali GOSiRu w Gniewnie odbędzie się kolejny turniej poświęcony pamięci Andrzeja Grubby. Tym razem organizatorzy – UKS „Tenisista” Rudno i GOSiR w Gniewkowie zapraszają uczestników w każdym wieku. Komunikat zawodów znajduje się tutaj. Krzysztof BLUJ źródło: Polski Związek Tenisa Stołowego (mp)
28 marca 2007 roku - godz. 18:25
II Ogólnopolski Memoriał im. Andrzeja Grubby Szkoła Podstawowa im. Andrzeja Grubby zaprasza chłopców ze szkół podstawowych do uczestnictwa w II Ogólnopolskim Memoriale im. Andrzeja Grubby, który odbędzie się 24 kwietnia 2007 w Kąkolewie. Patronat nad zawodami objął Polski Związek Tenisa Stołowego, Polski Komitet Olimpijski oraz Burmistrz Grodziska Wielkopolskiego. Komunikat organizacyjny. Ireneusz KANABRODZKI źródło: Polski Związek Tenisa Stołowego (mp)
17 lutego 2007 roku - godz. 00:35
Fenomen Andrzeja Grubby Będziemy co jakiś czas wracać do tej postaci, bo przecież inaczej nie można. Kiedy oglądamy zdjęcia z uroczystości 75-lecia PZTS musi Andrzej stanąć przed oczami. On na tych uroczystościach być powinien. Los, Bóg zdecydował jednak inaczej. Zaprezentowano ciekawy film, gdzie umieszczono m.in. fragmenty jego gier. Tak na marginesie: myślę, że warto ten film rozpropagować wśród środowiska tenisa stołowego. Sam chętnie bym jeden egzemplarz zakupił. Wracając jednak do Andrzeja – o nim trzeba i warto pisać. Dziś chciałbym się zastanowić nad fenomenem jego postaci. Jego gry, motoryki, charakteru. Jest to na pewno spojrzenie subiektywne i pewnie wyrywkowe. Wiele wniosków i obserwacji czerpię z własnych przemyśleń i opowiadań innych. Ale od czegoś trzeba zacząć. Zachęcam też osoby, które go znały lepiej do dzielenia się swoimi spostrzeżeniami i historiami, których byli świadkami, a które wiążą się z Andrzejem. 1. Fenomen „Gry Andrzeja” Miałem to szczęście, że przez parę lat trenowałem na jednej sali z Andrzejem Grubbą. Pamiętam takie jedno zdarzenie: to chyba był mój pierwszy kontakt z jego grą. Graliśmy najprostszy pod słońcem element: wymianę półwolejową bekhend po przekątnej. Jakież było moje zdziwienie kiedy zauważyłem, że Andrzej nie gra zwykłej, bezmyślnej klepanki bekhendowej z małą rotacją i charakterystycznym głośnym odgłosem. On wszystko zwracał z rotacją. Każdy półwolej był grany z lekkim górnym spinem. Było to nieprzyjemne i trudniejsze w odegraniu. Prekursorem tego grania w Europie był jak wiadomo Tibor Klampar. I pewnie dlatego już jako pan z brzuszkiem w 1988 roku na pierwszych IO w Seulu zagrał jeszcze w półfinale. Andrzej w tym sposobie grania wyprzedził o około 15 lat swoją epokę. Dziś jak wiadomo jest to już obowiązujący trend. Wystarczy spojrzeć na grę np. Timo Bolla. A na wszystkich sympozjach, we wskazaniach treningowych (patrz artykuł: wskazówki treningowe Niemieckiego Związku Tenisa Stołowego DTTB – dział poradnik) podkreśla się znaczenie nadawania piłce górnej rotacji w zagraniach takich jak półwolej bekhend czy blok bekhend. Andrzej Grubba nie porażał przeciwnika siłą gry. Wiedząc o tym, w swojej grze koncentrował się na dokładnym umiejscawianiu piłek tam gdzie przeciwnik się tego najmniej spodziewał. Stąd bardzo duża liczba zagrań po prostej, gdzie przeciwnik ma mniej czasu na reakcję. Jednak chyba największą zaletą jego gry było fenomenalne czucie piłki. Z tego powodu grał bardzo dobrze nad siatką. A jego krótkie świetne techniki przebicia i flipy czyniły go też bardzo dobrym partnerem w deblu. Zresztą swoją wielką międzynarodową karierę rozpoczął od wielu zwycięstw w parze z Leszkiem Kucharskim. Szkoda tylko, że ci wielcy zawodnicy nie potrafili siebie wzajemnie zaakceptować. A wzajemna rywalizacja ich rozdzieliła i być może przeszkodziła w zdobywaniu najwyższych laurów. Andrzej bardzo czysto uderzał piłkę i miał świetny timing, czyli optymalny moment uderzenia piłki. Można było z innymi zawodnikami na rozgrzewce przy półwolejowych elementach popełniać masę błędów, podchodziło się do stołu z Andrzejem Grubbą i w tych samych elementach błędów było jak na lekarstwo. Tak dokładnie i czysto odgrywał piłki. Andrzej był zawodnikiem wszechstronnym, nie miał w swojej grze słabych punktów. Grał obustronną rotacją, szczególnie znany był jego niezapomniany topspin bekhend. Przez spory okres czasu miał kłopoty z topspinem forhend. Ale i to uderzenie w końcu bardzo dobrze opanował. Potrafił wygrywać wymiany kontratopspinowe z najlepszymi na świecie. Grał świetnie blokiem, potrafiąc łączyć klasyczny pasywny blok z aktywnym (grany z lekką górną rotacją), by następnie przejść do kontrataku. Był świetnym singlistą i deblistą, grał świetnie w miksta, (jego jedyny zresztą złoty medal z ME to pierwsze miejsce w turnieju mikstowym z 1982 roku z Bettine Vriesekop), dlatego w swojej kolekcji medali ma krążki we wszystkich konkurencjach.Wygrywał wielokrotnie klasyfikację na najlepszego zawodnika turnieju drużynowego na ME, czy MŚ. Z tego też powodu wielokrotnie stawał do turnieju singlowego po tygodniu zmagań w drużynówce. Pewnie to było też jedną z przyczyn nie zdobycia upragnionego złota w singlu. Bardzo dobrze zmieniał rytm gry. I znowu staje mi przed oczyma zdarzenie na sali treningowej: Andrzej grał z Leszkiem Kucharskim jeden ze słynnych pojedynków treningowych. Doszło w pewnym momencie do wymiany kontratospinowej. Obydwoje grali w 2 - 3 strefie na przemian kontratopspiny, ale w pewnym momencie Andrzej szybko podbiegł do stołu i odegrał piłkę lekkim blokiem forhendowym po prostej. Leszek ani drgnął przygotowując się do kolejnego kontratopspina. Moim zdaniem ta jedna piłka jak w soczewce odbija różnice w grze i klasie, sposobie i filozofii gry tych dwóch wspaniałych zawodników. Andrzej, będąc klasycznym samoukiem, bardzo szybko się uczył nowych umiejętności. Będąc już na szczycie przegrał finał Pucharu Świata ze znakomitym obrońcą z Chin Chen Xinhuą. W finale, wiedząc, że nie ma praktycznie szans, zagrał chyba jedną z najwspanialszych, a na pewno najbardziej widowiskową grę wszech czasów. Potem w wywiadach podkreślał, że był to jedyny sposób wyjścia z twarzą z tego pojedynku, bo jak sam twierdził, Chen w tamtych czasach był jedynym zawodnikiem na świecie, z którym Grubba nie miał szans. Gry na obronę nauczył się dopiero później, ogrywając potem bezlitośnie Chena wiele razy. Ale słaba gra na obronę zahamowała na pewno rozwój tego wspaniałego zawodnika. A na pewno opóźniła o parę lat jego awans do czołówki. Tym bardziej dziwi wtedy i później lansowana przez ówczesnego trenera kadry Adama Giersza groteskowa teoria, że obrońca nie ma szans rozwoju i może być tylko sparingpartnerem. Te „kanapowe“ przemyślenia pokutują do dziś w niektórych środowiskach trenerskich w Polsce. I są przyczyną zastoju i porażek naszych najlepszych zawodników z przedstawicielami stylu defensywnego. Ale miało być o Andrzeju Grubbie. Jakim talentem w moim pojęciu (patrz artykuł: „Talent w tenisie stołowym” dział felietony) musiał być nasz mistrz rodem ze Starogardu Gdańkiego, skoro potrafił mimo wielu ograniczeń – często niezależnych przecież od niego – okazać się w latach późniejszych prawdziwym ekspertem w grze przeciwko najlepszym obrońcom na świecie. Miało być jeszcze o charakterze i motoryce Andrzeja Grubby. Ale temat jego gry - co teraz już wydaje mi się oczywiste - tak mi się rozrósł, że napiszę o tym następnym razem. Zbyszek STEFAŃSKI źródło: niezależny portal o zawodowym tenisie stołowym www.time-out.pl (mp)
9 listopada 2006 - godz. 15:02
Rekordowy Pro Tour Tak wielkiej imprezy ping-ponga jeszcze w Polsce nie było. W rozpoczynającym się w środę Liebherr Polish Open 2006 wystąpi rekordowa liczba ponad 400 zawodników i zawodniczek z 41 państw. Tegoroczny turniej Polish Open będzie już piątym w historii ITTF Pro Tour w Polsce i czwartym w Warszawie. Odbywająca się co dwa lata impreza będzie ostatnią, szesnastą, z tego cyklu w tym roku. Tydzień po niej odbędzie się turniej finałowy w Chinach. – Prawdopodobnie to największy na świecie turniej w tym roku. Zdecydowaliśmy się przyjąć tylu uczestników, gdyż po prostu mamy taką możliwość – mówi prezes PZTS Jerzy Dachowski. Boll obroni tytuł? W tym roku rekordowa będzie także pula nagród. Wyniesie ona 100 tys. dolarów. Większość tej kwoty zapewni firma budowlana Liebherr, po raz pierwszy sponsorująca imprezę mającą rangę międzynarodowych mistrzostw Polski. – W tym roku związek obchodzi 75-lecie. Taki turniej jest świetną promocją ping-ponga – dodaje prezes. Dwa lata temu w zawodach triumfował Niemiec Timo Boll. Nazywany cudownym dzieckiem z Erbach 25-latek będzie faworytem także w tym roku. Do stolicy przyjadą też m.in. finalista sprzed dwóch lat Chorwat Zoran Primorac, Białorusin Władimir Samsonow oraz Duńczyk Michael Maze. Niestety, tym razem nie będzie można zobaczyć najlepszych graczy z Chin, gdyż w tym samym czasie będą się odbywały bowiem mistrzostwa tego kraju. Nasza nadzieja w „Lucku” Polscy kibice największe nadzieje wiążą z 26. w rankingu światowym Lucjanem Błaszczykiem. On jako jedyny Polak ma jeszcze szanse zagrania w wielkim finale w Chinach. Nieźle powinni zaprezentować się także nasi młodzi zawodnicy: Bartosz Such i Daniel Górak. Objawieniem może być 18-letni Szymon Malicki. – Liczymy też na dobry występ debla Błaszczyk – Wang Zeng – mówi szef wyszkolenia PZTS Marek Rzemek. Nasze panie mają mniejsze szanse niż panowie. Najdalej powinna zajść naturalizowana Chinka Xu Jie, a po raz kolejny swój talent może potwierdzić 18-letnia Natalia Bąk z GLKS Nadarzyn. Pamięci Grubby Podczas turnieju organizatorzy uczczą pamięć najlepszego polskiego tenisisty wszech czasów, zmarłego w ubiegłym roku Andrzeja Grubby. W kraju odbywa się wiele inicjatyw upamiętniających Jego pamięć. Na Torwarze zostanie rozegrany turniej Jego imienia. Zagrają w nim zawodnicy i zawodniczki do lat 21. – Chcemy, aby takie zawody odbywały się cyklicznie, na każdym Pro Tourze, który zostanie zorganizowany w Polsce – mówi Dachowski. Bilety po 10 i 5 złotych W przyszłą środę i czwartek odbędą się eliminacje. Turniej główny potrwa od piątku do niedzieli. Normalny bilet będzie kosztował 10 zł, a ulgowy 5. Zorganizowane grupy, które zgłoszą się do PZTS, będą mogły wejść za darmo. Nad imprezą patronat medialny objęło Życie Warszawy. Krzysztof SROGOSZ źródło: Życie Warszawy (mp)
30 sierpnia 2006 - godz. 21:59
Organizatorzy: KS CRACOVIA Kraków, Urząd Marszałkowski Kraków Wydział Spraw Społecznych w Krakowie zapraszają Międzynarodowy Turniej w tenisie stołowym z okazji 100-lecia KS CRACOVIA I Memoriał im. Andrzeja Grubby (kategoria open), który odbędzie się w sobotę 16 września 2006 roku o godz. 10:00 w Krakowie w Hali KS BRONOWIANKA Kraków, ul. Zarzecze 124 w następujących kategoriach: chłopcy: 1. kategoria rocznik do 1994; 2. kategoria rocznik 1993-1990; 3. kategoria rocznik 1989-1971; 4. kategoria rocznik 1970 i starsi; dziewczęta: 1. kategoria rocznik do 1990; 2. kategoria rocznik 1989 i starsze. (…) Szczegóły: Komunikat Organizacyjny Podziękowania dla Czesława KAMIŃSKIEGO. (mp)
30 sierpnia 2006 - godz. 21:25
Wyniki II Memoriału im. Andrzeja Grubby Grzegorz Adamiak i Irna Rieznikowa zostali zwycięzcami najbardziej prestiżowych kategorii II Memoriału im. Andrzeja Grubby w tenisie stołowym, który w ostatni weekend odbył się w Starogardzie Gdańskim. Klasyfikacje: żaczki: 1. Kiedrowska Joanna - TTKF Rafineria Gdańsk; 2. Kamińska Marcelina - KS "Agro Kociewie" Starogard Gdański; 3. Sampolska Natalia - UKS Przejazdowo; 4. Witkowska Julia - MRKS Gdańsk; żacy: 1. Ogrodnik Marek - Ostrowia; 2. Tylkowski Szymon - KS "Agro Kociewie" Starogard Gdański; 3. Szczuka Kamil - LUKS Chełmno; 4. Ogrodnik Piotr - Ostrowia Ostrów Mazowiecki; młodziczki: 1. Janeczek Katarzyna - LUKS Chełmno; 2. Dziadkowiec Martyna - LUKS Chełmno; 3. Szymańska Marta - MRKS Gdańsk; 4. Kaczmarek Agnieszka - MRKS Gdańsk; młodzicy: 1. Dzikowski Mateusz - LUKS Chełmno; 2. Dziamba Robert - LUKS Chełmno; 3. Leśniak Łukasz - TKKF Rafineria Gdańsk; 4. Adamczyk Paweł - Olimpia Grudziądz; kadetki: 1. Kocoń Anita - LUKS Chełmno; 2. Janeczek Joanna - LUKS Chełmno; 3. Zdrowowicz Agata - KS "Agro Kociewie" Starogard Gdański; 4. Szeligowska Barbara - LUKS Chełmno; kadeci: 1. Jastrzębowski Michał - KS "Agro Kociewie" Starogard Gdański; 2. Wiśniewski Tomasz - MRKS Gdańsk; 3. Witkowski Mikołaj - MRKS Gdańsk; 4. Marczak Stanisław - KS "Agro Kociewie" Starogard Gdański; juniorki: 1. Ściblak Joanna - MRKS Gdańsk; 2. Okoń Paulina - MRKS Gdańsk; 3. Leszczyńska - Michalina UKS Kosynier Sobowidz; 4. Sampolska Anna - UKS Przejazdowo; juniorzy: 1. Gołębiowski Mateusz - Olimpia Grudziądz; 2. Perzyński Przemysław - MRKS Gdańsk; 3. Nowaliński Maciej - Olimpia Grudziądz; 4. Dąbrowski Michał - MRKS Gdańsk; seniorki: 1. Rieznikowa Irna - Kaliningrad (Rosja); 2. Chrząszcz Agnieszka - LUKS Chełmno; 3. Kocoń Anika - LUKS Chełmno; 4. Składanek Sylwia - GLKS Nadarzyn; seniorzy: 1. Adamiak Grzegorz - CEVTA GABITEC (Hiszpania); 2. Prądzyński Marek - Tęcza Poltarex Nowa Wieś Lęborska; 3. Piński Krzysztof - GKS Sierakowice; 4. Prus-Strowski Karol - PKS Opoka Trzebinia. Paweł GĄSIORSKI Szczegóły: Polski Magazyn Tenisa Stołowego (mp)
5 czerwca 2006 - godz. 12:24
Skwer Andrzeja Grubby w Sopocie Skwer przy zbiegu ulic Władysława Syrokomli oraz Króla Jana Kazimierza w Sopocie, oficjalnie od 2 czerwca będzie nosił imię najwybitniejszego polskiego tenisisty stołowego Andrzeja Grubby. Przy tej okazji po uroczystościach zostanie rozegrany turniej tenisa stołowego. Miejsce pod plac znanego sportowcy zostało wybrane nie przypadkowo. "Andrzej Grubba niedaleko mieszkał, tutaj mieszkają jego synowie i żona. Był w sposób specjalny i osobisty związany z Karlikowem, był także wielkim patriotą i sopocianinem" - powiedział prezydent Sopotu Jacek Karnowski, także pomysłodawca przedsięwzięcia. Od dłuższego czasu trwają przygotowania placu do oficjalnego otwarcia. Punkt kulminacyjny będzie miał miejsce w piątek 2 czerwca o godzinie 14, kiedy to nastąpi odsłonięcie tablicy informacyjnej. Andrzej Grubba zmarł 21 lipca ubiegłego roku. Miał 47 lat. (PAP)
20 maja 2006 - godz. 11:56
Pierwsza szkoła im. Andrzeja Grubby Szkoła Podstawowa w wielkopolskim Kąkolewie nosi od wczoraj imię najsłynniejszego polskiego tenisisty stołowego. Kąkolewo to wieś pod Grodziskiem Wlkp. Uczniowie i nauczyciele mieszczącej się tutaj podstawówki mają za sobą niezwykły dzień - wczoraj szkoła, jako pierwsza w Polsce, otrzymała imię Andrzeja Grubby. Na uroczystości pojawiła się też najbliższa rodzina nieżyjącego już sportowca. Najsłynniejszy polski tenisista stołowy zmarł w lipcu ubiegłego roku. Przegrał walkę z nowotworem. Przez lata mogliśmy go podziwiać, gdy zdobywał medale mistrzostw świata i Europy. Szkoła Podstawowa w Kąkolewie wybrała sobie Grubbę na patrona, bo wielu jej uczniów może poszczycić się sukcesami w grze w ping-ponga. Wielokrotnie wygrywali ze swoimi rówieśnikami z innych miejsc Wielkopolski. Gazeta Wyborcza 2006.05.19 Pierwsza szkoła im. Andrzeja Grubby Szczycąca się ponad 150-letnią historią szkoła podstawowa w Kąkolewie pod Grodziskiem Wielkopolskim będzie nosić imię wybitnego tenisisty stołowego Andrzeja Grubby. To pierwsza szkoła w Polsce, której patronem będzie zmarły w tym roku sportowiec. - Mamy zgodę rodziców uczniów, samych uczniów i rady pedagogicznej. Jutro na sesji kropkę nad "i" powinna jeszcze postawić Rada Miasta Grodziska - mówi dyrektor szkoły Andrzej Paszkier. - Zawsze chcieliśmy mieć patrona sportowca, bo odnosimy spore sukcesy w wielu dyscyplinach, w tym w tenisie sportowym - dodaje. Uroczystość nadania szkole imienia Andrzeja Grubby odbędzie się 14 maja 2006 r., w rocznicę urodzin sportowca. Gazeta Wyborcza 2005.11.28 (mp)
17 stycznia 2006 - godz. 20.38
W Wiązownie rosną następcy Grubby W minioną niedzielę rozegrane zostały pierwsze Mistrzostwa Gminy Wiązowna w tenisie stołowym im. Andrzeja Grubby. To pierwsza tego typu impreza w województwie mazowieckim, która rozegrana została pod imieniem znanego tenisisty. W turnieju spodziewano się udziału 80 zawodników. Jednak do zawodów przystąpiło ok. 50 tenisistów. - Błędem było organizowanie tej imprezy w pierwszy weekend ferii. Dużo dzieci wyjechało. – twierdzi Tomasz Grzybowski, trener UKS „Wiąz” Wiązowna. – W przyszłym roku z pewnością będzie to inny termin. Na imprezie sportowej nie zabrakło przedstawicieli miejscowej władzy. Poczynania graczy bacznie obserwowali Stanisław Bogucki – wójt gminy Wiązowna, Paweł Zemło – przewodniczący Rady Gminy, oraz Jerzy Pokrewczyński – prezes GS „SCH”. - Bardzo cieszę się, że nasza akcja dotycząca rozwoju sportu w gminie, a w szczególności tenisa stołowego, idzie w dobrym kierunku. Zawdzięczamy to wszystkim ludziom, którzy są fanatykami tej dyscypliny – twierdzi Stanisław Bogucki, wójt gminy Wiązowna. Brat zatrzymał Izę Wśród uczestników byli również amatorzy i dorośli, którzy niegdyś uprawiali ten sport, a w niedzielę chcieli sprawdzić swoje możliwości. - Ważne jest ogromne zainteresowanie tym sportem wśród młodzieży. To pozwala im zagospodarować wolny czas w zdrowy i sportowy sposób – dodaje Bogucki. – Cieszy mnie też czynny udział dorosłych w tej imprezie. Na turnieju to jednak młodzież była górą i świetnie radziła sobie w bezpośrednich starciach z dużo bardziej doświadczonymi graczami. - Jestem bardzo zadowolony z postawy młodych zawodników. Świetnie zaprezentowali się Kamil Sitek i Sebastian Kąkol – chwali swoich podopiecznych Tomasz Grzybowski, trener UKS „Wiąz” Wiązowna. – To oznacza, że nasza praca z młodzieżą odnosi spodziewane rezultaty. Widać, że starsi zawodnicy mają już godnych następców. Dużą niespodzianką była też postawa jedynej przedstawicielki kobiecego ping-ponga. Iza Kąkol po kolei rozprawiała się ze swoimi przeciwnikami, aż w finale zatrzymał ją jej brat Sebastian. - Jeszcze nie widziałem Izy tak grającej. To zdecydowanie najlepszy występ mojej podopiecznej – dodaje Grzybowski. Mistrz nie ma rywala W kategorii Open nie było niespodzianki. Wszystkich konkurentów odprawił z kwitkiem Tomasz Grzybowski, któremu najwięcej problemów sprawił Kamil Sitek. - Wiedziałem, że po tym turnieju ktoś będzie płakał. Przed zawodami obawiałem się tylko Kamila, ponieważ jego występy na ostatnich turniejach, pokazały wysoką formę – dodaje Grzybowski. – Ten zawodnik jest w tej chwili drugą rakietą Wiązowny. Wygląda na to, że przez najbliższe kilka lat nikt nie będzie w stanie zdetronizować obecnego mistrza. - Bardzo bym chciał mieć poważnego konkurenta, ale w przyszłym roku jeszcze nie przewiduję, żeby ktoś był w stanie mi zagrozić – uważa trener „Wiązu”. – Ja też cały czas się rozwijam. Grzybowski zakwalifikował się ostatnio do mistrzostw województwa mazowieckiego, gdzie występować będzie tylko 32 tenisistów. Oprócz niego, z naszego powiatu na tych zawodach będzie grał Adam Marczak – trener CKS Celestynów. Potrzebna hala Największym zmartwieniem zespołu jest brak specjalnej hali, na której mogłyby być rozgrywane podobne turnieje na szerszą skalę. - Cały czas będę starał się o wybudowanie hali przeznaczonej tylko do ping-ponga. Wtedy nasza sekcja urosłaby do potężnych rozmiarów – deklaruje trener „Wiązu”. Inicjatywę popierają władze gminy, choć jak zawsze brakuje na to pieniędzy. - Na pewno przydałby się nam cały ośrodek rekreacyjny. Mamy ogromne chęci, miejsce pod tą inwestycję i pozostaje zorganizowanie tak drobnego szczegółu, jak fundusze – mówi ze śmiechem Bogucki. Podobne zdanie wyraża prezes UKS „Wiąz” Wiązowna. - To jest bardzo duże przedsięwzięcie, ale konieczne. Na tej sali nie mieszczą się wszyscy chętni, którzy chcieliby u nas grać. Poza tym nie miejsca na widownię. Zachęcamy widzów do dopingu, ale musimy ich gdzieś zmieścić – uważa Grażyna Kilbach. Sponsorami imprezy byli: Gasport – generalny przedstawiciel firmy „Butterfly” i „Yasaka” na Polskę, zarząd GS „SCH” w Wiązownie, firma Biurotex oraz Polski Związek Tenisa Stołowego. Marcin CHOLEWIŃSKI kategoria szkoły podstawowe: 1. Mateusz Stawikowski; 2. Damian Krawczyk; 3. Tomasz Purwin; 4. Damian Woźniak; 5. Maksymilian Kąkol kategoria gimnazjum: 1. Sebastian Kąkol; 2. Iza Kąkol; 3. Paweł Szopa; 4. Karol Izdebski; 5. Jarosław Dróżdż; 6. Mateusz Boguc kategoria open: 1. Tomasz Grzybowski; 2. Kamil Sitek; 3. Tomasz Stańczuk; 4. Marek Piwko; 5. Sebastian Kąkol; 6. Robert Jasiczek Odkrywam swoich uczniów na nowo Po zakończeniu I Mistrzostw Gminy Wiązowna w Tenisie Stołowym im. Andrzeja Grubby, rozmawiamy z prezes UKS „Wiąz” Wiązowna – Grażyną Kilbach. - To pierwsza rocznica powstania sekcji tenisa stołowego w Wiązownie. Jakie wrażenia z imprezy? - To przedsięwzięcie jest godne wszelkiego wsparcia. Tenis stołowy jest dosyć młodą sekcją w naszym klubie, ale świetnie sobie radzi. Sam klub istnieje już od ośmiu lat, przy szkole podstawowej i gimnazjum w Wiązownie. Od początku jego istnienia działa u nas sekcja lekkoatletyczna, która głównie stawia na biegi na orientację. Bardzo prężnie działa również sekcja kolarska. - To jednak ping-pong cieszy się największym zainteresowaniem. - Nasz klub przede wszystkim stawia na kolarstwo i tenis stołowy. Myślę, że te dwie sekcje dalej będą się rozwijały. Zależy to przede wszystkim od ludzi którzy się w to angażują. Nie są oni zainteresowani pieniędzmi, a wynikami naszej młodzieży. - Jednak wiele zależy również od pieniędzy. - Nie ukrywam, że wiele zależy także od sponsorów, ponieważ bez pieniędzy niewiele jesteśmy w stanie zorganizować. Będziemy poszukiwać wsparcia finansowego, oraz materialnego tzn. fundowania nagród, pośród różnych organizacji, które mogłyby nam pomóc. W niedzielnym turnieju udział wzięli tylko mieszkańcy Wiązowny. Natomiast na zawody kolarskie przyjeżdżają już zawodnicy z całej Polski. Musimy więc jakoś przyciągnąć potencjalnych uczestników naszych imprez i staramy się o atrakcyjne nagrody. - Jak na gminę macie wielu zawodników. Jak udało się przyciągnąć tyle młodzieży? - Młodzi ludzie są głodni sportu. Tak naprawdę to mają niewielki wybór, jeśli chodzi o zagospodarowanie wolnego czasu. Od Warszawy dzieli nas spora odległość i musimy organizować takie rzeczy na miejscu, ponieważ młodzież jest do tego bardzo chętna. Uczę w miejscowej szkole i niektórych uczniów odkrywam tutaj na nowo. W szkole to są zupełnie inni chłopcy. Tutaj, w luźniejszej atmosferze, mam z nimi lepszy kontakt. Okazuje się, że Ci którzy są słabsi np. z matematyki, tutaj są wyróżniającymi się postaciami. Mogą się tutaj wykazać w czymś, co lubią. Okazuje się też, że mamy zawodników, którzy świetnie radzą sobie w kolarstwie i w tenisie jednocześnie. Nieprawdą jest, że dzieci ciężko jest w weekend wyciągnąć z domu. Jeżeli zaoferuje im się coś ciekawego i interesującego, a przy wyrabia się u nich sportowego ducha walki, to sami do nas przychodzą. W większym stopniu zapraszamy jednak rodziców naszych zawodników. Ich obecność na pewno zdopingowałaby moich uczniów. Rozmawiał Marcin CHOLEWIŃSKI
	3 listopada 2005 - godz. 17.59
	Odsłonięcie obelisku im. A. Grubby Obelisk im. Andrzeja Grubby Rodzina Andrzeja Grubby i Marek Wnuk Wystąpienie Jerzego Dachowskiego J. Kusiński, W. Waldowski, K. Wyrzykowski i A. Person Mecz Polska – Niemcy Wielkie podziękowania dla Zbigniewa LISZEWSKIEGO z Gdańska. (mp)
	1 listopada 2005 - godz. 19.36
	Odsłonięcie obelisku przed halą im. A.Grubby O godzinie 18.30 przed halą im. Andrzeja Grubby prezes PZTS Jerzy Dachowski i wiceprezes PKOL-u Andrzej Giersz w towarzystwie żony i synów zmarłego Andrzeja Grubby dokonali oficjalnego odsłonięcia obelisku. W uroczystościach udział wzięło wiele znanych osobistości ze świata sportu i polityki. Krzysztof BLUJ źródło: Polski Związek Tenisa Stołowego (mp)
	20 października 2005 - godz. 12.29
	Centrum Szkolenia PZTS im. Andrzeja Grubby Od pierwszego listopada Centrum Szkolenia Polskiego Związku Tenisa Stołowego w Gdańsku będzie nosiło imię Andrzeja Grubby. Tego dnia zostanie odsłonięty obelisk słynnego zawodnika, zmarłego 21 lipca. Wieczorem rozegrany zostanie mecz Polska - Niemcy w eliminacjach mistrzostw Europy mężczyzn. "Pierwszego listopada, o godzinie 18.30, odbędzie się uroczyste odsłonięcie obelisku i nadanie Centrum Szkolenia PZTS w Gdańsku imienia Andrzeja Grubby - powiedział trener polskiej reprezentacji, Stefan Dryszel. - Próbowaliśmy zmienić termin eliminacyjnego spotkania z Niemcami. Nikt w Europie nie obchodzi Święta Zmarłych tak jak my, Polacy. Niestety, brak wolnych terminów spowodował, że mecz rozegrany zostanie 1 listopada. Później odbędą się trzy z rzędu turnieje Pro Tour na Starym Kontynencie, a wcześniej planowane są rozgrywki pucharowe, grają poszczególne ligi krajowe. Rok temu rywalizowaliśmy z Białorusią w Gdańsku 2 listopada, a w dzień poprzedzający normalnie trenowaliśmy" - dodał szkoleniowiec. Na inaugurację el. ME 2007 Polska pokonała we wtorek na wyjeździe Węgry 3:1. 29 listopada zmierzy się, prawdopodobnie w Bukareszcie, z Rumunią. Andrzej Grubba, najwybitniejszy polski tenisista stołowy, zmarł 21 lipca, w wieku 47 lat. Od kilku lat zmagał się z chorobą nowotworową. Urodził się 14 maja 1958 roku w Brzeźnie Wielkim koło Starogardu Gdańskiego, w rodzinie nauczycielskiej. Zaczynał karierę w klubie Neptun Starogard, w którym grał rok (1872-73). Potem przeszedł do AZS Uniwersytet Gdański (1973-76), a w latach 1976-85 reprezentował barwy AZS AWF Gdańsk. W 1985 roku trafił do niemieckiego TTC Zugbruecke Grenzau, gdzie występował dwa lata. Na zakończenie kariery zawodniczej wrócił do AZS-AWF Gdańsk, w 1998 roku zakończył występy przy stole pingpongowym. W sumie Grubba zdobył 15 medali mistrzostw świata i Europy, był zwycięzcą turnieju Europa TOP 12 w roku 1985 oraz zdobywcą Pucharu Świata w roku 1988 i dwukrotnie finalistą tych rozgrywek. Trzy razy występował w igrzyskach olimpijskich. 26 razy był mistrzem Polski. Zwyciężył w plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na Sportowca Roku 1984. (PAP)
	29 sierpnia 2005 - godz. 14.59
	Wyniki I Międzynarodowego Memoriału im. Andrzeja Grubby W Starogardzie Gdańskim rozegrany został X Międzynarodowy Turniej Tenisa Stołowego poświęcony pamięci Andrzeja Grubby. W dwudniowej imprezie udział wzięło 151 zawodników we wszystkich kategoriach wiekowych. Dla najlepszych organizatorzy ufundowali puchary i nagrody rzeczowe. Turniej odbywał się w hali klubu sportowego Agro Kociewie. "To jest duża hala, odbywają się tam mecze koszykówki, jest tam hotel i restauracja. Zaplecze jest więc spore" - relacjonuje goszczący na turnieju wiceprezes PZTS Marek Wnuk. Na uroczystym otwarciu był również wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego - Adam Giersz, przedstawiciel sejmiku wojewódzkiego oraz przedstawiciele władz samorządowych. W poszczególnych kategoriach zwyciężali: Marta Krajewska i Paweł Stępień (kat. Żacy), Ilona Siwonia, Tomasz Wiśniewski (kat. Młodzicy), Agata Gabryelska, Przemysław Perzyński (kat. Kadeci), Agnieszka Gołębiowska, Mateusz Gołębiowski (kat. Juniorzy), Agnieszka Chrząszcz, Tomasz Lewandowski (kat. Seniorzy), Zbigniew Kucharski (kat. Oldboy). "Najsilniej obsadzona była kategoria seniorów. Świadczy o tym fakt, że Alan Woś, który na co dzień występuje w szwedzkim Kalmarze nie znalazł się na podium. Dla wielu zawodników był to generalny sprawdzian przed sezonem." - powiedział Marek Wnuk Oprócz atrakcyjnych nagród organizatorzy dla każdego uczestnika przygotowali... talerz gorącej grochówki. Szczegóły: (zobacz) Krzysztof BLUJ (PZTS)
	17 sierpnia 2005 - godz. 19.47
	I Międzynarodowy Memoriał im. Andrzeja Grubby W dniach 27.08-28.08.2005 w Starogardzie Gdańskim odbędzie się X Międzynarodowy Otwarty Turniej Tenisa Stołowego poświęcony pamięci Andrzeja Grubby. Turniej odbędzie się w hali Klubu Sportowego "Agro - Kociewie" (ul. Hallera 19a) w kategoriach żak (rocznik 95' i młodsi), młodzicy (93'-94') oraz kadeci (90'-92'), juniorzy (pow. 90'), seniorzy i "old-boy" (1965r. i starsi). We wszystkich kategoriach wiekowych, za miejsca 1-3 przewidziane są puchary i medale, a dla najlepszych seniorów ufundowano atrakcyjne nagrody pieniężne. Więcej informacji na temat turnieju można uzyskać u organizatorów - tel. (058) 5623074 lub (058) 7754291. Krzysztof BLUJ (PZTS)
	8 sierpnia 2005 - godz. 22.03
	Wspomnienia o Andrzeju Grubbie Zasługa żony Stanowisko trenera reprezentacji Polski objąłem w lipcu 1982 roku. Andrzej był już wtedy bardzo dobrym zawodnikiem. Wcześniej, w latach 1971-75, prowadziłem reprezentację juniorów, ale Grubba wtedy w ogóle się nie liczył. Wówczas brylowali Leszek Kucharski, Andrzej Jakubowicz i Stefan Dryszel. Później wyjechałem za granicę, a reprezentację juniorów przejęła moja żona. To ona zrobiła dość istotny manewr, gdyż ze składu wycofała takich zawodników jak Rysiek Czochański czy Andrzej Baranowski, a wprowadziła nikomu nie znanego Andrzeja Grubbę. Wydaje mi się, że późniejsze sukcesy Andrzeja i Leszka można w co najmniej 50% przypisać mojej żonie Pech w finale Kiedy jechaliśmy na mistrzostwa Europy do Moskwy (1984r.) o Andrzeju mówiło się, że jest najlepszy w Europie. I faktycznie. W drużynówce brylował, podobnie jak w turnieju indywidualnym. Do finału grał rewelacyjnie, w finale zresztą też, ale to co zrobił Bengsston przeszło najśmielsze oczekiwania. Grał jak nawiedzony, aż wszyscy łapaliśmy się za głowę. Szwedowi pomogło pewnie to, że mało grał w drużynie, bo po prostu nie mieścił się w składzie. W tym finale Andrzej miał dużo pecha. W końcówce Bengsston zagrał jakiś kant, jakąś siatkę i wygrał. Nawet Szwedzi byli mocno zaskoczeni. Człowiek z miasteczka Czy Andrzej mógł osiągnąć więcej? Pewnie tak, ale jak to w sporcie bywa, jedni mają więcej szczęścia, inni mniej. Andrzejowi w tych najważniejszych imprezach zawsze czegoś brakowało, żeby postawić kropkę nad "i". Miał też trochę pecha, ale może brało się to z tego, że jak raz coś nie poszło, to potem pozostał uraz. Grubba był człowiekiem bardzo skomplikowanym, a nawet zakompleksionym. On zawsze miał w głowie to, że pochodzi z małego miasteczka i to powodowało u niego brak pewności siebie. Te kompleksy były nieuzasadnione, ale może to z nich wynikało to, że Andrzej nie osiągnął tego co mógłby osiągnąć. Z Andrzejem pracowało mi się bardzo dobrze, bo poddawał się wszystkim założeniom. Nie było czegoś takiego, że mówił, że coś mu nie pasuje. On zawsze wykonywał każde ćwiczenie do samego końca, a jak coś mu nie pasowało to zgłaszał to dopiero w czasie przerwy i razem uzgadnialiśmy rozwiązanie. Był konsekwentny w tym co robił. Nie uznawał obijania się. Był uzdolniony wszechstronnie, grywał w piłkę ręczną i nożną. Był solidny, pracowity, skończył uczelnię. Pamiętam, że kiedy jeździliśmy na zawody to brał ze sobą książkę i notatki. Grubba - Kucharski Rywalizacja była od samego początku. Zaczęli ze sobą współzawodniczyć już w wieku juniora. Prasa w tej rywalizacji zawsze doszukiwała się jakiś cudów, nienawiści czy Bóg wie czego. Tego w ogóle nie było. Co prawda byli skazani na siebie, ale bardzo dobrze to znosili. Spotykali się nawet wtedy, kiedy nie było ku temu potrzeby, odwiedzali się w swoich domach. Rywalizacja sportowa była zacięta, ale nie było tam żadnej złośliwości. Przygotowaliśmy nawet fajny numer na Bal Mistrzów "Przeglądu Sportowego". Przed rozpoczęciem balu w Bristolu ustaliliśmy, że do pierwszego tańca, po ogłoszeniu wyników plebiscytu [Grubba w 1984 roku został wybrany najlepszym sportowcem Polski], Andrzej poprosi Leszka. To byłby cyrk, zwłaszcza, że wtedy wszyscy mówili o tej nienawiści. Pomysł spalił na panewce, bo dziennikarze go podsłuchali, plotka się rozeszła i w końcu nic z tego nie wyszło. Roman KOWALSKI
	4 sierpnia 2005 - godz. 9.37
	Wspomnienia o Andrzeju Grubbie "Andrzej ciężko znosił każdą porażkę, obojętnie czy to były mecze tenisa stołowego czy piłki nożnej. Zawsze był głodny sukcesu, nawet w meczach o nic. Zawsze przeżywał swoją porażkę i stąd wydaje mi się, że jego ambicją było bycie najlepszym, na samym szczycie i wszystko w tym kierunku robił." - Andrzeja Grubbę wspomina Stefan Dryszel. Ciężka przeprawa Z Andrzejem po raz pierwszy spotkałem się będąc juniorem. Miałem wtedy 14 lat i grałem z nim na jednym z turniejów juniorskich. Pamiętam, że byłem bardzo mocno zdziwiony jak na turniej przyjechał gość, którego w ogóle nie znałem i w I rundzie sprawił mi tyle kłopotów. Cały mecz co prawda wygrałem, ale po ciężkiej walce. Wtedy wszyscy najlepsi siebie znali i w pierwszych rundach nie mieliśmy problemów ze zwycięstwami. Później Leszek Kucharski powiedział mi, że Andrzej przyjechał z Gdańska i jest to duży talent oraz, że ma niesamowite "czucie" z bekhendu. To wszystko się sprawdziło. W naszej grupie byli wtedy Andrzej Jakubowicz (pseudonim "Dżolo"), który później udanie kontynuował karierę w seniorach, Jacek Milewczyk, który zdobył tytuł mistrza Polski, Leszek Kucharski i Tadeusz Klimkowski. Andrzej deblista Grałem również z Andrzejem w deblu, jednak wynikało to bardziej z konieczności niż z koncepcji trenera. Normalnie grałem z Andrzejem Jakubowiczem, ale kiedy Leszek miał jakieś kłopoty zdrowotne to go zastępowałem. Andrzej był zawodnikiem wybitnym, więc w deblu też był bardzo dobry. Z Leszkiem wygrywali medale na mistrzostwach świata i Europy, a na koniec swojej kariery zdobywał też medale z Lucjanem Błaszczykiem. Grało mi się z nim dużo lepiej i łatwiej niż z innymi moimi partnerami, bo Andrzej umiał po prostu więcej od innych. Z Andrzejem grałem w Grenzau w sezonie 91/92. Wtedy w drużynie grało 4 zawodników, a on grał w silniejszej dwójce. Jego partnerem deblowym był Geroge Bem. Perfekcjonista w każdym calu Andrzej ciężko znosił każdą porażkę, obojętnie czy to były mecze tenisa stołowego czy piłki nożnej. Zawsze był głodny sukcesu, nawet w meczach o nic. Zawsze przeżywał swoją porażkę i stąd wydaje mi się, że jego ambicją było bycie najlepszym, na samym szczycie i wszystko w tym kierunku robił. Mówiło się, że Andrzej nie odnosił sukcesów w wieku juniorskim, a liczył się w seniorach. To prawda, ale nie wzięło się to z nikąd. Przypominam sobie niektóre zgrupowania, na których Andrzej zostawał po zajęciach. Inni kończyli, a on nadal trenował. Wiedział, że żeby nadrobić swoje zaległości musiał więcej pracować od innych. Jego talent objawiał się w postaci łatwości gry bekhendem. Nie należał do zawodników, którzy mieli łatwość gry z forhendu. Jego technika w tym elemencie pozostawiała wiele do życzenia i wiedział, że nad tym elementem musi się poważnie skupić. W efekcie poprawił go na tyle, że nie miał już tu "dziury", gdzie przeciwnicy mogli grać i wiedzieli, że zdobędą punkt. Pamiętam pewien znaczący moment z jego kariery. Gramy mecz w superlidze na poznańskiej arenie z Niemcami. Jest wynik 3:3 i do gry wychodzi Andrzej na defensora Engelberta Huginga, z którym notabene Leszek Kucharski łatwo sobie poradził. Wtedy stało się coś, czego kibice się nie spodziewali. Andrzej przegrał ten mecz z kretesem, a wszyscy na sali zaczęli gwizdać, bo podejrzewali, że Andrzej celowo oddał ten mecz Niemcowi. On jednak nie potrafił wtedy wygrać, bo nie miał czym. Po tym przeżyciu Andrzej spędził mnóstwo godzin na hali trenując grę na defensorów. Na każde zgrupowanie przyjeżdżał do nas Jurek Florczak i Andrzej z nim doskonalił ten element. Na tyle się wyćwiczył, że zaczął wygrywać większość meczy z defensorami. Był więc perfekcjonistą w każdym calu, ale równocześnie ciężko nad tym pracował... Stefan DRYSZEL
	26 lipca 2005 - godz. 16.31
	Pożegnanie Andrzeja Grubby Pogrzeb Andrzeja Grubby odbył się na cmentarzu komunalnym w Sopocie w poniedziałek Jeden z najwybitniejszych w historii polskich sportowców zmarł w ubiegłym tygodniu. Pożegnały go tysiące osób – rodzina, przyjaciele i mieszkańcy Trójmiasta. Tomasz Krzeszewski niesie Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia przyznany pośmiertnie Andrzejowi Grubbie (fot. PAP) Prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył pośmiertnie Andrzeja Grubbę Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Mszę świętą żałobną odprawiono w Kościele Świętego Michała Archanioła. Arcybiskup Tadeusz Gocłowski podkreślił w homilii, że „odszedł człowiek, który szanował życie, człowiek sprawiedliwy i uczciwy”. Rok temu Andrzej Grubba, po dziesięciu latach spędzonych w Niemczech, powrócił do kraju. Jeszcze w maju kierował polską ekipą na Mistrzostwach Świata w tenisie stołowym w Chinach. W ostatnich miesiącach jego stan zdrowia pogarszał się z dnia na dzień. Zmarł w czwartek w swoim sopockim mieszkaniu. Miał 47 lat. (IAR)
	26 lipca 2005 - godz. 15.59
	Pogrzeb Andrzeja Grubby Setki kibiców, rodzina i przyjaciele pożegnali jednego z najwybitniejszych polskich sportowców. Wielokrotny medalista mistrzostw świata i Europy w tenisie stołowym został wczoraj pochowany na cmentarzu komunalnym w Sopocie. O Podczas uroczystości pogrzebowej Andrzeja Grubbę odznaczono pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W tłumie zgromadzonym na sopockim cmentarzu stali wczoraj m.in. trener i przyjaciel Adam Giersz, Leszek Kucharski, Lucjan Błaszczyk, Joergen Person. Wcześniej w wypełnionym do ostatniego miejsca kościele pod wezwaniem św. Michała Archanioła odprawiona została msza w intencji zmarłego. Homilię wygłosił arcybiskup Tadeusz Gocłowski. Andrzej Grubba zmarł 22 lipca, po walce z chorobą nowotworową. Miał 47 lat, zostawił żonę Lucynę i dwóch synów, Tomasza i Macieja. p.w. (PAP)
	26 lipca 2005 - godz. 00.32
	Wspomnienia o Andrzeju Grubbie Andrzej był człowiekiem, który widział cel i wiedział jak do niego dojść. Oprócz tego miał talent ruchowy. Gdybyśmy dzisiaj wymyślili jakąś konkurencję i kazali Andrzejowi w niej występować, to za tydzień byłby 3 razy lepszy od kogoś innego. - Andrzeja Grubbę wspomina Marek Rzemek Pierwsze zauroczenie Andrzeja poznałem w 1975 roku. To był lipiec i trwały akurat przygotowania do mistrzostw Europy. Pracowałem już wówczas w PZTS jako asystent trenera i zajmowałem się sprawami ogólnorozwojowymi. Pamiętam, że pierwszy raz zobaczyłem Andrzeja na zgrupowaniu kadry i pierwsze co rzuciło mi się w oczy, jako świeżemu absolwentowi AWF, to było jego wspaniałe przygotowanie fizyczne. Andrzej w każdym niemal ćwiczeniu, czy to były biegi, wieloskoki czy ćwiczenia siłowe był najlepszy w grupie. W pamięci nie utkwiła mi sama gra, bo ta była niewyraźna, mało siłowa i zbyt miękka, ale jego przygotowanie fizyczne. Pierwszych lat jego kariery nie śledziłem zbyt uważnie, ale też nie był jakimś wybitnym juniorem. W swoim ostatnim roku w kategoriach juniorskich na ME juniorów zajął miejsca 9-16, więc nie był to jakiś wielki wynik, zwłaszcza, że zaraz potem Leszek Kucharski zdobył tytuł mistrza Europy w grze pojedynczej. W następnych latach zrobił niesamowity postęp, zmienił trening, przeszedł do Gdańska, gdzie pomagało mu wielu trenerów, m.in. Madzia Kucharska, która traktowała go jak syna. Włączył się też dr Adam Giersz. Andrzej sam zauważył, że praca treningowa daje efekty. Po 2,3 latach dobijał się do czołówki europejskiej seniorów, co w świetle wyników w juniorach było sensacją. Tytan pracy Andrzej był człowiekiem, który widział cel i wiedział jak do niego dojść. Oprócz tego miał talent ruchowy. Gdybyśmy dzisiaj wymyślili jakąś konkurencję i kazali Andrzejowi w niej występować, to za tydzień byłby 3 razy lepszy od kogoś innego. Bardzo rozsądnie trenował. Preferował trening szybkościowy, w przeciwieństwie np. do Leszka, który miał zazwyczaj dokładnie odwrotne pomysły na treningi. Z perspektywy czasu wygląda chyba, że to Andrzej miał nowocześniejsze spojrzenie na trening. Jego badania fizjologiczne wykazywały, że miał niemal idealny organizm Mógł wysiąść z samolotu i od razu grać w turnieju i to na rewelacyjnym poziomie. Tak było kiedy dzwonił jakiś milioner z Bahama i skrzykiwał wszystkich najlepszych zawodników na świecie na jednodniowy turniej. Andrzej wygrywał ze wszystkimi na 5 fory. Słaba psychika? W 1984 roku przed mistrzostwami świata grał w międzynarodowych mistrzostwach Niemiec z Waldnerem. W dwóch pierwszych setach wygrał do 12 i 13, po czym w 3 secie zaczął grać jakieś cyrki, przegrywa 3-go seta i następnie 4-go i zaczyna robić się nerwowo. Podchodzę do niego i mówię "Andrzej przecież ty masz głowę, która go ośmieszy", no i Andrzej wygrał 3:2. Nie jest prawdą, że był słaby psychicznie. Wygrał więcej końcówek niż przegrał, natomiast kilka końcówek przegrał bardzo ważnych, np. na ME w Moskwie w 1984 roku, gdzie było po 20:20 w decydującym secie i kolejne 2 piłki wygrał Szwed. Był jednak mocny psychicznie. Pamiętam jak w początkowych latach swoich startów międzynarodowych bardzo męczył się z obrońcami. W jednym meczu w Superlidze został niemal ośmieszony prze obrońcę, który dał mu ugrać 9 piłek w całym meczu. Andrzej zawziął się wtedy i po 2 latach treningu i wnikliwej analizy gry obrońców stał się profesorem w tej materii. Przestał przegrywać z obrońcami i to od niego uczyli się gry na defensywę. Pamiętam mecz na MŚ w Tokyo w 1983 roku. Gramy z ZSRR, wynik bardzo chybotliwy, Rosjanie obejmują prowadzenie w meczu i do gry wychodzi Andrzej na zawodnika Igora Solopowa. Obrońca. Andrzej przegrywa 18:20, ale dochodzi i wygrywa, w następnym secie sytuacja ta sama. Przy tym duży spokój. Po tym meczu wszyscy w drużynie poczuli się mocni. Miał silny organizm i silną psychikę. Był oparciem dla drużyny, wiadomo było, że jak Andrzej będzie grał to wszystko będzie dobrze. Bez pieniędzy już nie tak łatwo... Z Andrzejem współpracowałem 31 lat, więc mogę powiedzieć, że go znałem. Wymagał dużo od siebie, nie lubił partactwa. Jak widział, że coś jest niedopracowane - dene rwował się. Był jednak człowiekiem o dużym poczuciu humoru. Razem przeżyliśmy wiele sytuacji humorystycznych. Pamiętam jak na turnieju w Holandii po ME w Moskwie oczekiwał narodzin syna. Pewnego dnia po telefonie od żony szczęśliwy zaprosił mnie na szampana. W hotelowej recepcji hucznie zamówił 3 szampany z górnej półki, ale jak sprzedawczyni podała nam rachunek to Andrzej pobladł. Okazało się, że nie miał przy sobie wystarczająco dużo pieniędzy. Całą sytuację skwitował stwierdzeniem, że "na świecie bez pieniędzy nie jest już tak łatwo..." Marek RZEMEK
	25 lipca 2005 - godz. 15.35
	Setki ludzi pożegnały Andrzeja Grubbę Setki ludzi towarzyszyły Andrzejowi Grubbie w jego ostatniej drodze na sopockim cmentarzu komunalnym. Zmarły w czwartek wybitny polski tenisista stołowy został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Na pogrzeb przybyli m.in. Stefan Paszczyk, Adam Giersz, Lucjan Błaszczyk, Joergen Persson, przedstawiciele niemieckiego TTC Grenzau, gdzie grał Andrzej Grubba, przedstawiciele Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu z Gdańska oraz lokalne władze. Pożegnanie Andrzeja Grubby W sopockim kościele pod wezwaniem św. Michała Archanioła odprawiona została w poniedziałek msza święta w intencji zmarłego w ubiegłym tygodniu Andrzej Grubby. Nabożeństwo, w kościele wypełnionym do ostatniego miejsca, odprawił arcybiskup metropolita gdański Tadeusz Gocłowski. Przypominając w homilii osobę Andrzeja Grubby podkreślił między innymi, że był on osobą niezwykle uczciwą i sprawiedliwą. W południe, na sopockim cmentarzu komunalnym rozpoczął się pogrzeb przedwcześnie zmarłego wybitnego sportowca. Rok temu Andrzej Grubba, po dziesięciu latach spędzonych w Niemczech, powrócił do kraju. Jeszcze w maju kierował polską ekipą na Mistrzostwach Świata w tenisie stołowym w Chinach. W ostatnich miesiącach jego stan zdrowia pogarszał się z dnia na dzień. Andrzej Grubba zmarł w czwartek w swoim sopockim mieszkaniu. Miał 47 lat. (PAP)
	23 lipca 2005 - godz. 9.35
	Andrzej Grubba nie żyje Choć od kilku lat walczył ze straszliwą chorobą nowotworową, trudno uwierzyć, że nie ma go już wśród nas. Wczoraj nad ranem zmarł Andrzej Grubba, najwybitniejszy polski tenisista stołowy, jeden z najlepszych sportowców lat osiemdziesiątych. Miał 47 lat. Przygodę z tenisem stołowym rozpoczął roku 1972 w klubie Neptun Starogard. Miał wtedy 14 lat, wielkie marzenia i całą karierę przed sobą. Wspaniałą - jak się później okazało. Był pierwszym polskim pingpongistą, który wdarł się do światowej czołówki, odnosił sukcesy, zwyciężał najlepszych. Trzykrotnie zdobył brązowy medal mistrzostw świata - w 1989 r. w grze pojedynczej, w 1987 w niezapomnianym deblu z Leszkiem Kucharskim i w 1985 w turnieju drużynowym. W 1982 r. został mistrzem Europy w grze mieszanej, razem z Holenderką Bettiną Vriesekoop. Jego największym marzeniem było stanąć na najwyższym podium MŚ bądź ME w turnieju indywidualnym. Był blisko, nawet bardzo, być może za bardzo. Aż cztery razy walczył w finale mistrzostw Europy, za każdym razem lepsi okazywali się rywale. Miał w kolekcji i 7 medali ME i aż 26 (!) złotych mistrzostw Polski. Trzykrotnie występował na igrzyskach olimpijskich, największym sukcesem było szóste miejsce w Seulu (1988) w grze deblowej z Kucharskim. W 1985 roku wygrał prestiżowy turniej TOP 12, trzy lata później zdobył Puchar Świata. Był międzynarodowym mistrzem Anglii, Danii, Holandii, Jugosławii, RFN, Rumunii, Walii, Włoch i dwukrotnie Skandynawii. Zyskiwał sympatię nie tylko piękną, techniczną grą, wysokimi umiejętnościami, ale i bardzo sympatycznym, otwartym sposobem bycia. Od kilku lat walczył z chorobą nowotworową. Jak podkreślali jego przyjaciele, zawsze prowadził niezwykle sportowy tryb życia, nigdy nie zapalił papierosa, dlatego rak płuc był tak ogromnym zaskoczeniem. Nie poddawał się, wierzył, że wróci do zdrowia. Jeszcze kilka miesięcy temu wydawało się, że wszystko zmierza ku lepszemu. Wczoraj zmienił adres zamieszkania z ziemskiego na niebieski.... Piotr SKROBISZ
	23 lipca 2005 - godz. 9.30
	Zawodowiec Jest smutno. W poniedziałkowe południe na sopockim cmentarzu pożegnamy Andrzeja Grubbę. Był wielkim i rozpoznawalnym wszędzie sportowcem, chociaż nigdy przecież nie został medalistą olimpijskim, championem świata, a w mistrzostwach Europy triumfował tylko raz; w 1982 roku w grze mieszanej mając za partnerkę Holenderkę Bettine Vriesekoop. W sporcie (od tenisa stołowego po każdy inny) jest bowiem tak, iż miarą sukcesu i popularności niekoniecznie musi być worek pełen najcenniejszych trofeów. Oprócz talentu, pracy, szczęścia liczy się osobowość, kultura, inteligencja, przychylność światu, komunikatywność i zainteresowanie mediów także. Grubba posiadał te przymioty i doskonale wiedział kim jest. Ale nic nie było za darmo. Najtrafniej ujął to Adam Giersz (jego trener w AZS AWF Gdańsk i w reprezentacji Polski): „Kiedy zaczynaliśmy współpracę w latach siedemdziesiątych nie było tak jednoznacznie określone, czym jest profesjonalna kariera sportowa. Andrzej to rozumiał od początku. Był zawodowcem. Prowadził regularny, wręcz higieniczny tryb życia, był bardzo systematyczny. Miałem szczęście, że mogłem z nim pracować, ale nie chciałem być stróżem Andrzeja, Leszka Kucharskiego, Stefana Dryszela i Andrzeja Jakubowicza. Tłumaczyłem im, że oni sami muszą wziąć odpowiedzialność za swoje kariery, tak jak za swoje życie. Grubba żył w poczuciu wielkiej odpowiedzialności, czasem wręcz nadmiernej. Martwił się, że Leszek za późno wstał, a Stefan nie tak przykleił okładzinę… On ciągle żył w stresie i nie zawsze z nim potrafił sobie radzić. Nie wiem, czy to nie odbiło się na jego zdrowiu… Nigdy nie był zadowolony ze swoich wyników, Cały czas czuł niedosyt i to go napędzało. Ale to my byliśmy jednymi z pierwszych w Europie, którzy zaczęli ogrywać Chińczyków. Lata osiemdziesiąte, to był wspaniały okres tenisa stołowego”. „W latach osiemdziesiątych rozgrywki europejskiej Superligi były dla polskich kibiców czymś w rodzaju obecnej Ligi Światowej w siatkówce. Mecze ze Szwecją, Francją, Holandią, Węgrami czy Czechosłowacją przyciągały tłumy widzów do sal w Płocku, Gnieźnie, Poznaniu, Siedlcach… Po zakończonym spotkaniu Andrzej zwykle przez godzinę cierpliwie rozdawał autografy” – wspomina Jerzy Dachowski, prezes PZTS. Bo wspaniały okres danej dycypliny sportu jest zawsze wtedy, gdy ma ona takiego lidera jak Grubba. Wszyscy podkreślają, iż Andrzej wyprowadził pingpong ze świetlic na salony. I to jest prawda, tak samo jak to, że z chwilą gdy siedem lat temu zakończył karierę, polski „celuloid” zaczął do świetlicy wracać. Tak będzie także z narciarskimi skokami, gdy Małysz pożegna się z progiem, tak jest z lekkoatletycznym chodem od chwili gdy „Korzeń” zajął dyrektorski gabinet przy Woronicza. Na fali jest zawsze tylko piłka nożna (zwykle bez sukcesów i gwiazd), ale to podobno nie jest już sport, tylko zjawisko społeczne połączone z biznesem. Andrzej Grubba miał wielu wypróbowanych przyjaciół. Szczególnie wśród dziennikarzy. Towarzyszyli mu na całym świecie, pisali o nim książki, kręcili telewizyjne reportaże. Wczoraj czytałem wzruszające i tak bolesne wspomnieniowe słowa Krzysztofa Wyrzykowskiego, Krzysztofa Miklasa i Andrzeja Persona. Mój stary druh Person napisał dla „Przeglądu Sportowego”, „Gazety Wyborczej” i „Faktu”. W tym ostatnim znalazłem takie zdanie o Grubbie: „Dzięki niemu w telewizji mogliśmy nie tylko patrzeć na twarz generała Jaruzelskiego, ale pasjonować się tenisem stołowym”. Czy to był jedyny wybór tamtych czasów? Jacek KORCZAK-MLECZKO „Gruby” Wczoraj nad ranem w swoim domu w Sopocie w wieku 47 lat zmarł ANDRZEJ GRUBBA – najwybitniejszy w historii polski tenisista stołowy, wzór sportowca. „To niewiarygodne, że ktoś kto prowadził tak zdrowy tryb życia, w dodatku nigdy nie zapalił papierosa, zachorował na raka płuc. Kiedy się dowiedziałem o Jego chorobie długo nie mogłem zrozumieć jak mogło do tego dojść. Andrzej wiele razy powtarzał, że nie wszystko da się w pełni wytłumaczyć i dlatego bardzo wierzył, że skomplikowane leczenie pozwoli mu wyzdrowieć. Niestety nie udało się”, powiedział Leszek Kucharski, jego przyjaciel i wieloletni partner z reprezentacji Polski. Andrzej Grubba urodził się w Brzeźnie Wielkim koło Starogardu Gdańskiego, był magistrem wychowania fizycznego. Karierę zaczynał w Neptunie Starogard, w latach 1976-85 reprezentował barwy dowodzonego przez trenera Adama Giersza AZS-AWF Gdańsk, aby przenieść się do niemieckiego Zugbruecke Grenzau (zdobył z tą drużyną Puchar Europy) i w 1998 roku zakończyć występy przy pingpongowym stole. Wywalczył 26 tytułów mistrza Polski i 15 medali mistrzostw świata i Europy. Był zwycięzcą turnieju Europa TOP 12, zdobywcą Pucharu Świata i trzykrotnym olimpijczykiem. Jego osiągnięcia zostały docenione w plebiscycie czytelników „Przeglądu Sportowego”, którzy uhonorowali Go tytułem Sportowca Roku 1984. Do końca swych dni pełnił funkcję dyrektora sportowego PZTS, był członkiem władz federacji ITTF. Pozostawił Żonę Lucynę i dwóch synów, Tomasza i Macieja. „Był to człowiek z klasą, obdarzony wielką inteligencją, patriota, kochał rodzinę i był przez wszystkich lubiany. Jako jeden z nielicznych sportowców z Polski przebił się na światowe wyżyny. W lipcu 2004 roku spotkaliśmy się we Władysławowie-Cetniewie, gdzie nasze nazwiska umieszczono w Alei Gwiazd Sportu. Bawiliśmy się, żartowaliśmy. Ceniłem Andrzeja za dowcip. To jest straszne, że już Go nie ma”, powiedział jego serdeczny druh, Wojciech Fibak. „Mówi się, że Andrzej wyprowadził tenis stołowy ze świetlicy na światowe salony. Bo to prawda! Był niezwykle pracowity, zaprowadzał w drużynie ład i porządek. Był motorem naszych zwycięstw”, wspomina prezes PZTS, Jerzy Dachowski i nic już nie wypada dodawać… Znaliśmy się od 28 lat, od dnia gdy zaczynał wielką przygodę ze światem. W lutym tego roku rozmawialiśmy długo podczas zjazdu PKOl. Także o idei powołania ministerstwa sportu i związanych z tym Jego planach. Byłeś człowiekiem bez skazy. Żegnaj „Gruby”! Jacek KORCZAK-MLECZKO
	22 lipca 2005 - godz. 20.10
	Pożegnanie czarodzieja Przegrał walkę ze śmiertelną chorobą, choć wierzył do końca, że wyjdzie z niej zwycięsko. Tak jak zwycięsko wychodził z najtrudniejszych pojedynków przy stole. Był czarodziejem, więc my też wierzyliśmy, że mu się uda. O chorobie dowiedział się jesienią ubiegłego roku. Dokładnie 4 października. "Ten dzień będę pamiętał do końca życia" - powie w wywiadzie dla "Rz" kilka miesięcy później. "Żona, słysząc mój kaszel, namówiła mnie, bym zrobił rentgen klatki piersiowej. Słowa lekarzy zabrzmiały jak wyrok. Z kilkoma groźnymi przeciwnikami grałem, ale z takim jeszcze nie walczyłem" - mówił z niepokojem, ale i nadzieją w głosie. Gdy rozmawialiśmy, wydawało się, że wychodzi na prostą. "Napełniam się optymizmem i czekam na lepsze czasy" - powtarzał. To był okres, kiedy wracał do zdrowia. Czasami zakładał dres i starał się w gdańskim ośrodku przekazać swą wiedzę młodzieży. Trenerzy powitali go z zadowoleniem. Nie ukrywał, że to było bardzo miłe. Jeździł na zebrania zarządu i prezydium Polskiego Związku Tenisa Stołowego (był dyrektorem sportowym) z Sopotu do Warszawy, wizytował ośrodki w Krakowie i Zielonej Górze. Na zjeździe PKOl był delegatem. "Trzeba stawiać sobie określone cele, by nie czuć w tym wszystkim pustki. Nie można myśleć tylko o chorobie, bo to jest najgorsze rozwiązanie". W kwietniu pojechał jako kierownik ekipy na mistrzostwa Europy pingpongistów do Danii, w maju na mistrzostwa świata do Chin. Wybrano go do władz międzynarodowej federacji tenisa stołowego. Kiedy wrócił z Szanghaju, jego stan wyraźnie się pogorszył. Kilkadziesiąt razy był mistrzem Polski, dwukrotnie wicemistrzem Europy w grze pojedynczej, zdobył brązowy medal mistrzostw świata, stawał na podium największych imprez w deblu, w parze z Holenderką Bettine Vriesekoop był mistrzem Europy w mikście, wygrał Puchar Świata w Chinach. - Andrzej wyprowadził nasz sport ze świetlicy na salony, to on zmienił wizerunek pingpongisty - zwykł mawiać Adam Giersz, wieloletni prezes Polskiego Związku Tenisa Stołowego, wcześniej kolega klubowy i trener Grubby. - Jako jeden z pierwszych rozumiał, czym jest profesjonalna kariera sportowa. Prowadził regularny, wręcz higieniczny tryb życia. Ojciec, Alojzy, był nauczycielem historii, matka, Ludomira, prowadziła młodsze klasy i lekcje WF. "Andrzej od dziecka miał talent do sportu. Szczególnie do piłki ręcznej. We wszystkim musiał być najlepszy. Rzucał oszczepem, mam zapisany rekord życiowy - 45,25 m. Z nauką nigdy nie miał kłopotów, choć molem książkowym trudno byłoby go nazwać. Połykał książki z Dzikiego Zachodu, ale coraz bardziej wciągał go sport" - mówiła pani Ludomira w książce Bogdana Latuszkiewicza "Alfabet tenisa stołowego". Grubba pytany, kto wywarł największy wpływ na jego sportowe życie, mówił bez wahania, że pewna piłkarka ręczna, która od lat jest jego żoną. Lucyna Galus zagrała 75 razy w reprezentacji Polski, ale przyszedł taki moment, że któreś z nich musiało zrezygnować z wyczynowego sportu. "Padło na nią, bo ja mogłem więcej zarobić" -mówił Grubba w jednej z rozmów z "Rz". Przez wiele lat zarabiał na życie w Niemczech. Miał w tym czasie dwa domy. Jeden w Sopocie, drugi w Ransbach-Baumbach, o rzut kamieniem od Grenzau, gdzie był trenerem jednej z najlepszych drużyn w Europie. Nie przyjął obywatelstwa niemieckiego, chociaż miał takich propozycji wystarczająco dużo, by się złamać. "Mieszkamy w Sopocie, tam jest nasz dom. W Grenzau jesteśmy tylko na długiej delegacji" - żartował z nostalgią w głosie. Gdy kończył czterdziestkę przyznał, że nie wie, co będzie w życiu robił. "Chciałbym wszystkiego popróbować. Mam doświadczenie w biznesie, lubię pograć na giełdzie. Kiedyś chciałem kupić gdańską popołudniówkę "Wieczór Wybrzeża", ale nie wyszło. Najważniejsze, że nie czuję pustki wokół siebie. Mam wspaniałą rodzinę, mam dla kogo żyć". W maju skończył 47 lat. Ostatni raz grał zawodowo w ping-ponga w grudniu 2003 roku w Sankt Petersburgu. To była pokazówka ze Szwedem Joergenem Perssonem. "Właśnie wtedy postanowiłem z tym skończyć. Stwierdziłem, że nie można wiecznie biegać w krótkich spodenkach". Od roku mieszkał z rodziną w Polsce. Janusz PINDERA
	22 lipca 2005 - godz. 20.08
	Andrzej Grubba nie żyje Wczoraj rano po długiej chorobie zmarł w swoim mieszkaniu w Sopocie Andrzej Grubba. Miał 47 lat Jeśli tenis stołowy kiedykolwiek był w Polsce naprawdę popularny, to właśnie w czasach największych triumfów Grubby - najwybitniejszego polskiego pingpongisty. To jego sukcesy i popularność w latach 80. sprawiły, że polski tenis stołowy wyszedł ze świetlic na salony. W 1984 r. czytelnicy "Przeglądu Sportowego" wybrali go najlepszym sportowcem Polski. Nigdy przedtem ani potem tenis stołowy nie gościł tak często w telewizji. Ale i było co pokazywać. Grubba był liderem drużyny AZS AWF Gdańsk, która w 1985 roku zdobyła Puchar Mistrzów, przez dwa kolejne lata triumfował z reprezentacją Polski w europejskiej Superlidze. Wywalczone przez niego 12 tytułów singlowego mistrza Polski to do dziś niepobity rekord. Podobnie jak jedenastokrotny udział w prestiżowym turnieju Europa Top-12. Grubba trzykrotnie wystąpił także na igrzyskach olimpijskich. Po wyjeździe z Polski Grubba grał w austriackim Stockerau, z którego przeszedł do czołowej drużyny niemieckiej Bundesligi TTC Zugbruecke Grenzau. Najpierw był tam zawodnikiem, a potem trenerem i w tej roli w 2000 r. wywalczył klubowy Puchar Europy. Przez wiele lat był nie tylko jednym z najlepszych (doszedł do 3. miejsca w światowym rankingu - najwyżej z Polaków), ale i najbardziej szanowanych zawodników na świecie. Dowodem zaufania, jakim darzyli go koledzy, było powierzenie funkcji przewodniczącego związku zawodowego pingpongistów. W zeszłym roku Andrzej Grubba po kilkunastu latach wrócił do Polski i został dyrektorem sportowym w PZTS, a niedawno wybrano go do władz Międzynarodowej Federacji Tenisa Stołowego. - Śmierć Andrzeja to dla mnie ogromny wstrząs - mówi czołowy obecnie polski pingpongista Lucjan Błaszczyk. - Kiedy ostatnio widziałem go na MŚ w Szanghaju mówił, że czuje się dobrze i wydawało się, że wraca do zdrowia. Andrzej był perfekcjonistą, zawsze chciał wygrywać. Dlatego każda porażka tak bardzo go bolała - dodaje Błaszczyk. Wstrząśnięty odejściem kolegi jest także jego wieloletni partner deblowy Leszek Kucharski. - Miałem nadzieję, że zagramy jeszcze razem w turnieju weteranów. To niewiarygodne, że ktoś, kto prowadził tak zdrowy tryb życia i nigdy nie zapalił papierosa, zachorował na raka płuc i to od razu tak poważnie. Kiedy się dowiedziałem o jego chorobie, długo nie mogłem zrozumieć, jak mogło do tego wszystkiego dojść - powiedział Kucharski, który w 1987 r. zdobył z Grubbą brązowy medal MŚ w deblu. Andrzej Grubba zostawił żonę i dwóch synów. Wojciech OSIŃSKI
	22 lipca 2005 - godz. 20.05
	Żegnaj Andrzeju Zmarłego po ciężkiej chorobie Andrzeja Grubbę wspomina dziennikarz Krzysztof Miklas Wyjątkowo ciężko zebrać myśli po takiej wiadomości, choć wszyscy wokół wiedzą przecież, że rak płuc to wyjątkowo wredna, śmiertelna choroba. Jedno wiem, o Andrzeju powinno się pisać tylko dużymi literami. Nie tylko po śmierci. Również za Jego, o ileż za krótkiego życia! Miałem to szczęście towarzyszyć ANDRZEJOWI GRUBBIE od początku do samego końca Jego kariery, gdy nastoletni jeszcze ANDRZEJ i Leszek Kucharski przebojem wchodzili do reprezentacji Polski, rozgrywając mecze superligi w warszawskim Pałacu Młodzieży. To był wzór Byłem też, gdy kończył karierę, w nowo otwieranej hali gdańskiej Akademii Wychowania Fizycznego, której ANDRZEJ był absolwentem. I to jakim absolwentem! W terminie, ze wspaniałym indeksem, choć przecież, gdy studiował, był już u szczytu sławy i mógłby to wykorzystywać. Ale to nie byłoby w Jego stylu. On był zawsze correct, pod każdym względem. Wspaniale mówił po angielsku, potem też po niemiecku, bo przecież TTC Zugbruecke Grenzau, maleńki klub, który dzięki ANDRZEJOWI dominował w Europie, stał się po jakimś czasie Jego drugim domem. To był lider Ale do Grenzau przeniósł się dopiero po zdobyciu z AZS AWF Gdańsk Pucharu Europy. Gdy już zadomowił się w Grenzau, zaprosił Andrzeja Persona i mnie na tydzień do siebie. To był niezwykły pobyt. Jakże inny od wyjazdów na mistrzostwa świata, Europy, turnieje Grand Prix czy mecze superligi. Mogliśmy naocznie się przekonać, że i w Grenzau nazwisko GRUBBA otwiera wszystkie drzwi. On był niezwykłym ambasadorem polskiego sportu i polskości. Nie mógł się doczekać, kiedy wróci na stałe do Polski. Był też niekwestionowanym liderem wszystkich czołowych pingpongistów świata. Tworzył, na wzór tenisa ziemnego, związek graczy profesjonalnych i był jego szefem. To był sportowiec ANDRZEJ początkowo troszkę się obruszał, gdy o ich dyscyplinie mówiło się: ping-pong. Chciał, żeby mówić poważniej: tenis stołowy. Ale gdy już wzniósł się na światowe wyżyny tego sportu, sam wspominał te małe irytacje z rozbawieniem. Dokonali przecież rzeczy niezwykłej: z dyscypliny uważanej za świetlicową i peryferyjną uczynili zjawisko, którym interesowała się cała Polska. Sława ANDRZEJA w latach jego kariery dorównywała tej, którą od paru lat cieszy się Małysz. Nie tylko wygrał plebiscyt na najlepszego polskiego sportowca dokładnie 20 lat temu, ale - po podliczeniu - okazało się, że był najlepszym i najpopularniejszym polskim sportowcem całej dekady lat osiemdziesiątych. Andrzej Grubba Ur. 14 maja 1958 w Brzeźnie Wielkim 3-krotny brązowy medalista mistrzostw świata (1989 - w grze pojedynczej, 1985 - w turnieju drużynowym, 1987 - w deblu z Leszkiem Kucharskim) Zdobywca Pucharu Świata w 1988 i 2-krotny finalista PŚ W 1982 mistrz Europy w grze mieszanej z Holenderką Bettiną Vriesekoop 11-krotny medalista mistrzostw Europy (4 medale srebrne i 7 brązowych) 26-krotny mistrz Polski Krzysztof MIKLAS
	22 lipca 2005 - godz. 8.46
	Polski Związek Tenisa Stołowego informuje, że msza żałobna za śp. Andrzeja Grubbę zostanie odprawiona w dniu 25 lipca 2005 roku o godzinie 10.00 w kościele św. Michała przy ul. 3 Maja w Sopocie, po czym o godzinie 12.00 odbędzie się pogrzeb na Cmentarzu Komunalnym w Sopocie przy ul. Malczewskiego.
	21 lipca 2005 - godz. 23.27
	Sheri Pittman, ITTF Board of Directors member Very sad news. I will always cherish the most recent time I saw Andrzej, which was in Shanghai. We found several opportunities to visit. It was great to see him named to the ITTF's Board of Directors, yet another of of his many accomplishments in the table tennis world. Over the decades, a favorite expression that he liked to quote was, "I'm still in business," meaning that he was able to evolve in a professional capacity throughout the years. For so many of us, sadness will take over as we reflect on the loss of many more years of friendship denied to us by his cancer. In Shanghai, he started following up with me on some previous discussions we had had. I said, "I wrote to you many times, but I didn't receive any answer back." He looked at me so sincerely and simply said, "Sorry." I could tell that there was something troubling him. "That's okay," I answered. And, he said, "You know I had some health problems and was just not able to get to my e-mail." Then he flashed his Lance Armstrong wristband and everything he had suffered became so clear in an instant. So, obviously our conversation shifted to his health, his prognosis and his gutsy exuberance for living life fully. We enjoyed visiting about his new role as an ITTF Board member. We started talking about all of his experiences and how he could uniquely contribute in this new position. He said that he was so pleased to be a an ITTF Board member, but that he had intentionally not participated in the discussions because he wanted to take a meeting just to see how things were run and get the feel for the group dynamics. Then we started talking about the role of former athletes and how the sport is changing. He wanted to tell me about something that he had been involved in years ago. It will be my favorite story of his that I will forever remember. He and another player (who it was slips my mind today -- maybe Kim Taek Soo?) were selected to demonstrate the sport of table tennis for Juan Antonio Samaranch in connection with table tennis being selected as an Olympic sport. After the exhibition, the group was sharing dinner with then-ITTF President Ogimura. Over the dinner discussion, Mr. Samaranch, Grubba recalled, bluntly stated, "Green tables don't look very good. Have you ever considered using a different color?" And Mr. Ogimura responded, "I never really thought about that before. What color do you think would look good?" "Blue," was the reply. As Grubba was telling me the story, he said that Mr. Ogimura was very deferential and said that he would look into this right away. And, he said, "I just sat there laughing to myself and thinking, 'Mr. Ogimura is doing such a fine job of diplomacy, just listening so well and being so agreeable.'" He said some time passed after that. Then he said, "All of the sudden, everywhere I went, all of the tables were blue! I couldn't believe it." So, he recalled, as he wrapped up the story, I was there for what turned out to be a historical turn in our sport. Later, so charmed by Grubba's story, I was recounting it for Koji Kimura. He said, "Yes, after that meeting, Mr. Ogimura came back and announced that we should look into the color of tables. We tried many different colors on tables. There were pink ones and all of the colors. But finally we settled on blue as being the best looking color. Mr. Samaranch was right." Surely we will all miss Andrzej! What a charming and utterly sweet man. Best regards to all, Sheri wiadomość ze strony internetowej International Table Tenis Federation
	21 lipca 2005 - godz. 23.14
	Andrzej Grubba nie żyje - wspomnienie Chociaż był tylko sportowcem, który w dodatku śmiesznie podskakiwał w krótkich spodenkach, dodawał nam wszystkim wiary i czynił dumnymi. Sprawiał ogromną radość - wspomina Andrzej Person, dziennikarz, bliski znajomy Grubby. Całym swoim życiem udowadniał, że sport nie sprowadza się wyłącznie do wyników i medali. Można ich zdobyć worek i odnotują to wyłącznie kroniki sportu. Grubba nie wygrał mistrzostw świata ani igrzysk olimpijskich, tylko chwilę był na czele światowych rankingów. Mimo to dla milionów ludzi był Małyszem tamtych lat. Ikoną i nadzieją, że oprócz smutnych twarzy na ulicach można przeżyć radość i wzruszyć się, że Polska wygrywa. Więc jechał z końca Europy przez całe noce samochodem na mecze Polski. Za swoje - co wtedy znaczyło roczną pensję tego kibica, który siedział na trybunach. Superliga tenisa stołowego to taka obecna Liga Światowa w siatkówce. Ale tutaj stoi 12 drągali, a tam był jeden za stołem. Teraz jest 100 programów telewizji, a wtedy był jeden, w którym mówili, że generałowi rośnie popularność. Andrzej był dla ludzi ważniejszy od generała. Więc dawali mu benzynę bez kartki i przepuszczali przez kontrolę przepustek na szosie, gdy wracaliśmy w nocy z meczu. Najbardziej wymagający wobec siebie, trenował jak nikt wcześniej, ale wiedział, że trudno będzie pokonać trzech kolejnych Szwedów czy czterech Chińczyków, żeby sięgnąć po złoto. Kochał wygrywać. Był jednak zbyt inteligentny, żeby z roku na rok coraz bardziej nie wątpić w osiągniecie celu. Ten dżentelmen po przegranej w Delhi z Teng Yi rozbił ze złości szybę w pokoju. Był wtedy w najwyższej formie. Ale Chińczycy byli jeszcze lepsi. Bali się jednak Grubby tak bardzo, że mieli swojego "Grubbę" - zawodnika, który naśladował grę Andrzeja. Jednak Andrzej nie mógł być mistrzem świata także dlatego, że trzeba jeszcze na dodatek mieć mnóstwo szczęścia i coś, co dzisiaj nazywają instynktem zabójcy. Tego pierwszego nie miał w nadmiarze, a z drugim się nie urodził. - Wiesz, jak jest 20:20, to Waldner zagra lepiej, niż potrafi, a ja wtedy przypominam sobie, że pochodzę z małej wsi na Kaszubach i powinienem się cieszyć, że w ogóle jestem tutaj, w Hongkongu, czy Tokio - mówił tak często, zastanawiając się nad swoją grą. Mimo to ludzie kochali go do szaleństwa, przede wszystkim dlatego, że walczył dla nich do utraty tchu. Błyskawicznie się uczył. Języków, biznesu, giełdy. Mógł być ministrem albo profesorem. Wolał być pingpongistą. Ten chuderlak rzucał oszczepem i grał w piłkę ręczną. Był fantastycznym piłkarzem. Znakomicie grał w tenisa i w golfa. Tak naprawdę wszystko zaczęło się Słupsku. Graliśmy w Superlidze z Austrią. Trener powiedział do Leszka Kucharskiego i Andrzeja: wy, młodzi, tylko wygrajcie debla, a Marek Skibiński (ówczesny mistrz) dołoży dwa single i po sprawie. Marek nie wygrał, ale oni wygrali singla i debla. I związek postawił na młodych, a oni nie bali się wyruszyć z Polski, aby podbijać świat. Andrzej nie był wybitnym juniorem. Może dlatego grał aż tak długo i tak pięknie... Kończyła się pewna szkoła: Appelgren, Secretin i on. Rywale pozwalali na tego jego firmowe loby spod bandy, stojąc 10 m od stołu. Po takiej akcji zawsze była owacja na stojąco. Czy to w Krośnie, czy Jastrzębiu albo Włocławku. Tak naprawdę o sukcesach Andrzeja i Leszka zdecydowała ich wzajemna rywalizacja. Czasami brutalna, często na grube pieniądze. Na sparingach grali lepiej niż na mistrzostwach świata. Grubba był nowoczesnym profesjonalistą. Poza Fibakiem i Bońkiem takich wtedy nie było. Dbał o każdy szczegół. Dzisiaj mówimy, że sprawdzał swój wizerunek. Miał wyjątkowe kontakty z mediami, ale ważny był też masaż, dieta, psycholog i wszystko inne. Wcześniej w świetlicy dieta tenisowa to była oranżada i pączki. Dlatego najpierw patrzyli na niego jak na dziwoląga, a potem, gdy przeniósł ich sport z piwnicy do salonów, jak na pół-Boga. Jakże to okrutna ironia losu, że on - perfekcjonista zdrowego życia, wróg nikotyny, zapadł na raka płuc. Do ostatnich chwil walczył o życie i myślał o polskim tenisie stołowym. Chciał, żeby w naszym celuloidzie było tak jak kiedyś. Był zbyt skromny, żeby zrozumieć, że tak już nigdy nie będzie. Bo nie będzie już takiego Grubby. Andrzej PERSON "Dlaczego Pan Bóg zabiera dobrych ludzi?" Krzysztof Wyrzykowski, dla którego Andrzej Grubba był jak najbliższy członek rodziny, nie może pogodzić się z Jego śmiercią. Dlaczego Pan Bóg zabiera dobrych ludzi? - pyta ceniony dziennikarz. "Andrzeja poznałem w Drzonkowie gdy miał 17 lat - mówi Krzysztof Wyrzykowski, który debiutował jako dziennikarz w Telewizji Polskiej w 1971 roku i pracował w niej do 1983 roku. - Z upływem lat zbliżaliśmy się do siebie, zwłaszcza na emigracji - On w Niemczech, ja we Francji. I zbliżyliśmy się na taką odległość, że już bliżej nie można było. Nie tylko my, ale nasze rodziny. Byliśmy spleceni więzami najpiękniejszej przyjaźni. My nie witaliśmy się przez podanie sobie dłoni, my musieliśmy się pocałować, jak kochający się bracia. Mieszkając w Niemczech Andrzej pokazał, co znaczy patriotyzm. Kiedy proponowano mu obywatelstwo tego kraju odrzucił ofertę tak, że już więcej do tego tematu nie wracano. U niego w domu mówiło się tylko po polsku, a swoich synów wychowywał w duchu miłości do ojczyzny. On nigdy nie rozważał ewentualności pozostania w Niemczech. Po dwudziestu latach wrócił do Sopotu. Miałem się z nim spotkać 10 dni temu. Jednak żona uznała, że nie jest to dobry czas. Zrozumiałem wówczas, że Andrzeja już nie zobaczę. On wierzył, że tak jak Armstrong, pokona chorobę. Nie wiedział jednak, że wyrok już zapadł. Dlatego mój protest jest dziś tak silny. Buntuję się... Czy Pan Bóg nie mógł zostawić nam Andrzeja, wyjątkowego człowieka, który chciał zrealizować jeszcze tyle planów? Każda śmierć bliskiej osoby jest ciosem. Taki cios, jak grom z jasnego nieba, spadł dziś rano na mnie, kiedy zadzwonił Adam Giersz. W ciągu pół roku straciłem dwóch najbliższych przyjaciół - Andrzeja Łozowskiego, cenionego dziennikarza, teraz Andrzeja, który z końca świata dzwonił do mnie, pytając co słychać, a moja droga z Francji do Polski zawsze prowadziła przez dom Andrzeja w Niemczech. Tak bliskie relacje zawodnik-dziennikarz zdarzają się rzadko. Nie mam sobie nic do zarzucenia, że ucierpiała na tym dziennikarska rzetelność. Chociaż Andrzej nie dawał zazwyczaj powodów do negatywnej oceny jego gry, ale gdy czułem, że muszę powiedzieć kilka krytycznych słów - wypowiadałem je, a on nie miał o to pretensji. Tak może zachowywać się wielki sportowiec i wielki człowiek. Takim też jest jeden z najlepszych tenisistów stołowych lat osiemdziesiątych, Patrick Birocheau. Objechałem go kiedyś na łamach L'Equipe, że swoją grą, chociaż miał 34 lata, przynosi wstyd Francji. Ten krytyczny artykuł oprawił w ramki i do dziś wisi na ścianie jego domu. Nie wszystkim dane było poznać wnętrze Andrzeja Grubby. Mówiło się o nim i pisało na podstawie tego, co się widziało, słyszało. Ja widziałem jednak coś więcej - Jego serce i duszę. I znów zapytam, dlatego że jestem rozżalony, zbuntowany - dlaczego Panie Boże zabrałeś Go do siebie" - powiedział Krzysztof Wyrzykowski, dziennikarz sportowy TVP, francuskiego "L'Equipe", obecnie komentator Eurosportu. Krzysztof WYRZYKOWSKI (PAP)
	21 lipca 2005 - godz. 13.05, 16.50
	Andrzej Grubba nie żyje Jak poinformował serwis TVN 24, zmarł Andrzej Grubba, najlepszy w historii polski tenisista stołowy, trzykrotny olimpijczyk. Miał 47 lat. Od kilku lat walczył z chorobą nowotworową. Po zakończeniu kariery sportowej pełnił funkcję dyrektora sportowego Polskiego Związku Tenisa Stołowego. Był także członkiem władz międzynarodowej federacji tenisa stołowego. Andrzej Grubba urodził się 14 maja 1958 roku w Brzeźnie Wielkim koło Starogardu Gdańskiego, w rodzinie nauczycielskiej. W 1977 roku ukończył III Liceum Ogólnokształcące, w 1987 roku otrzymał tytuł magistra gdańskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Karierę tenisisty stołowego zaczynał w klubie Neptun Starogard, w którym grał rok (1972-73). Potem przeszedł do AZS Uniwersytet Gdański (73-76), a w latach 1976-85 reprezentował barwy klubu AZS-AWF Gdańsk. W 1985 roku rozpoczął występy w niemieckim TTC Zugbruecke Grenzau, gdzie występował dwa lata. Na zakończenie kariery zawodniczej wrócił do AZS-AWF Gdańsk, w 1998 roku zakończył występy przy stole pingpongowym. Na arenie międzynarodowej święcił triumfy jako zdobywca 15 medali mistrzostw świata i Europy, był zwycięzcą turnieju Europa TOP 12 w roku 1985 oraz zdobywcą Pucharu Świata w roku 1988 i dwukrotnie finalistą tych rozgrywek. Jego osiągnięcia zostały docenione w plebiscycie "Przeglądu Sportowego", który uhonorował go tytułem Sportowca Roku 1984. Był bez wątpienia najlepszym zawodnikiem w historii polskiego tenisa stołowego. Trzykrotnie zdobywał brązowy medal mistrzostw świata (1989 w grze pojedynczej, 1985 w turnieju drużynowym, 1987 w deblu z Leszkiem Kucharskim). W 1982 roku został mistrzem Europy w grze mieszanej z Holenderką Bettiną Vriesekoop. W sumie zdobył 11 medali mistrzostw Europy (4 srebrne i 7 brązowych). 26 razy był mistrzem Polski. Trzy razy występował na igrzyskach olimpijskich. W Seulu w 1988 w grze pojedynczej odpadł w 1/8 finału, w grze deblowej wraz z Leszkiem Kucharskim zajął szóste miejsce. W Barcelonie, w 1992 roku, w turnieju indywidualnym powtórzył osiągnięcie sprzed czterech lat, w deblu z Kucharskim odpadł w eliminacjach. Na ostatnich swoich igrzyskach, w 1996 w Atlancie, zarówno w singlu, jak i w deblu z Lucjanem Błaszczykiem nie zakwalifikował się do rundy pucharowej. Przed chorobą Andrzej Grubba był trenerem klubu TTC Zugbruecke Grenzau - wielokrotnego mistrza Niemiec, z którym jako grający trener zdobył Puchar Europy. Było to powtórzenie podobnego sukcesu, kiedy jako zawodnik zdobył Puchar Europy, grając w barwach AZS AWF Gdańsk. Andrzej Grubba był żonaty, miał dwóch synów. Żona Lucyna była 75-krotną reprezentantką Polski w piłce ręcznej. Starszy syn Tomasz z zamiłowania jest informatykiem. Młodszy Maciek chciałby zostać sportowcem. Sukcesy: 26-krotny mistrz Polski: gra pojedyncza (1979, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1988, 1989, 1990,1991, 1992), gra podwójna (1979, 1980, 1981, 1983, 1984, 1986, 1988, 1989, 1990), gra mieszana (1982, 1985, 1986, 1987, 1988). Trzykrotny medalista MŚ: brązowy 1989 Dortmund (gra poj.), 3-4 m. 1985 Goeteborg (druż.), 1987 Delhi (w deblu z Kucharskim). Zdobywca PŚ 1988 Wuhan i dwukrotny finalista tego Pucharu (1985 i 1989). Mistrz Europy 1982 Budapeszt (gra mieszana z Holenderką Bettiną Vriesekoop). 11-krotny medalista ME: srebrny 1984 Moskwa (gra poj., gra podw.), 1988 Paryż (gra mieszana z B. Vriesekoop), 1990 Goeteborg (gra pojedyncza), 1996 Bratysława (gra podwójna z L. Błaszczykiem), brązowy: 1984 Moskwa (gra miesz. z B. Vriesekoop), 1986 Praga (gra pojedyncza i w drużynie), 1988 Paryż (gra podw. z L. Kucharskim), 1992 Stuttgart (gra pojedyncza), 1996 Bratysława (w drużynie). Był też zwycięzcą turnieju TOP12: 1985 Barcelona. | 2-krotny zdobywca Klubowego Pucharu Europy Giersz: Miałem szczęście, że mogłem pracować z Grubbą Miałem szczęście, że mogłem pracować z kimś takim jak Andrzej Grubba - powiedział były trener klubowy i reprezentacyjny najwybitniejszego polskiego tenisisty stołowego Adam Giersz. "Kiedy zaczynaliśmy współpracę w latach siedemdziesiątych nie było tak jednoznacznie określone czym jest profesjonalna kariera sportowa - powiedział Adam Giersz. - Andrzej to rozumiał od początku. Prowadził regularny, wręcz higieniczny tryb życia, był bardzo systematyczny. Miałem szczęście, że mogłem z nim pracować." Adam Giersz dodał, że "nie chciał być stróżem Andrzeja Grubby, Leszka Kucharskiego, Stefana Dryszela i Andrzeja Jakubowicza." "Tłumaczyłem im, że oni sami muszą wziąć odpowiedzialność za swoje kariery tak jak za swoje życie - powiedział Adam Giersz. - Ja byłem tylko po to, żeby im pomóc, wskazać kierunki." Adam Giersz powiedział "o wielkiej odpowiedzialności Andrzeja Grubby, czasem wręcz nadmiernej." "Martwił się, że Leszek za późno wstał, a Stefan nie tak przykleił okładzinę - dodał Adam Giersz. - On ciągle żył w stresie i nie zawsze z nim potrafił sobie radzić. Nie wiem czy to nie odbiło się na jego zdrowiu." Były trener reprezentacji podkreślił, że "Andrzej Grubba był wielką osobowością w polskim sporcie, jakich cały czas brakuje." "On nigdy nie był zadowolony ze swoich wyników - powiedział Adam Giersz. - Cały czas czuł niedosyt i to go napędzało." Przy tenisowym stole Andrzej Grubba słynął przede wszystkim z backhandowego topspinu, o którym Japończycy mówili, że był "jak błysk samurajskiego miecza." "Uderzenie to wymyślili co prawda Węgrzy, ale udoskonalili Polacy - powiedział Adam Giersz. - Potem tego uczyli się Szwedzi. Byliśmy jednymi z pierwszych w Europie, którzy zaczęli ogrywać Chińczyków. Lata osiemdziesiąte, to był wspaniały okres tenisa stołowego." Kowalska: Nie godzę się z tą śmiercią SMS-a z wiadomością o śmierci Andrzeja Grubby przysłał mi Leszek Kucharski i od tej chwili chodzę otępiała w miejscu pracy i nie godzę się z tą śmiercią - powiedział Barbara Kowalska. "Rozumiem gdy jest ona biologiczna i człowiek ma 90 lat. Przeleciało mi jak szybki film kilkanaście lat życia, związanych z Andrzejem Grubbą, Leszkiem Kucharskim, Stefanem Dryszelem, Andrzejem Jakubowiczem. Jadę w sierpniu na turniej tenisowy do Sopotu i pomyślałam, że wpadnę przy okazji do Andrzeja" - powiedziała Kowalska, która pod koniec lat 70. była kierownikiem wyszkolenia w Polskim Związku Tenisa Stołowego i wraz z jego kierownictwem dokonywała odmłodzenia reprezentacji, wprowadzając do niej m.in. Grubbę. Kowalska dodała, że: "cały czas jest oszołomiona i jedyne myśli jakie jej przychodzą to te, co w tej chwili czują dzieci, żona, matka i ojciec". Dachowski: Grubba wyprowadził tenis stołowy na salony Przez długie lata mówiło się, że Andrzej Grubba wyprowadził tenisa stołowego ze świetlicy na światowe salony i tak było - powiedział prezes Polskiego Związku Tenisa Stołowego Jerzy Dachowski. "W latach osiemdziesiątych rozgrywki europejskiej Superligi były czymś w rodzaju obecnej Ligi Światowej w siatkówce - powiedział Jerzy Dachowski. - Mecze ze Szwecją, Francją, Holandią, Węgrami czy Czechosłowacją przyciągały tłumy widzów do sal w Płocku, Gnieźnie, Poznaniu, Siedlcach i wielu innych miejscowościach. Po zakończonym spotkaniu Andrzej zwykle przez godzinę cierpliwie rozdawał autografy." Mecze rozgrywano do czterech zwycięstw. "Często przy stanie 3:3 w meczu do ostatniego pojedynku stawał Andrzej Grubba, a na przeciwko siebie miał któregoś z czołowych graczy świata - wspomina Jerzy Dachowski. - Przy stanie 1:1 w setach i 20:20 w trzecim decydującym dochodziło do pięknej, emocjonującej końcówki tak jak w Poznaniu czy Łodzi ze Szwedem Erikiem Lindhem. I Andrzej wychodził z tej rywalizacji zwycięsko." Jerzy Dachowski podkreślił, że Andrzej Grubba "był niezwykle pracowity i zaprowadzał w drużynie ład oraz porządek. Był motorem napędowym zwycięstw. Martwił się niepowodzeniami." "Pierwsze ważne zwycięstwo zanotował w międzynarodowych mistrzostwach Czechosłowacji w 1976 roku - powiedział Jerzy Dachowski. - W walce o awans do 1/8 finału pokonał czarnoskórego Brytyjczyka Desmonda Douglasa. Od tego momentu zaczął się piąć w górę w międzynarodowych rankingach." Prezes PZTS przypomniał, że "gdy polski tenis stołowy trafił na światowe salony Andrzej Grubba nie zapomniał o świetlicy." "Poproszony nigdy nie odmówił wyjazdu gdzieś w Polskę - powiedział Jerzy Dachowski. - Odwiedzał uczniowskie kluby sportowe, turnieje gminne i powiatowe. Powtarzał, że robi to dla polskiego pingponga. Miał wiele planów. Został członkiem międzynarodowych władz." Fibak: Grubba to był człowiek z klasą Był to człowiek z klasą, obdarzony wielką inteligencją, patriota, kochał rodzinę i był przez wszystkich lubiany - powiedział o zmarłym w czwartek pingpongiście Andrzeju Grubbie najwybitniejszy polski tenisista Wojciech Fibak. Jak przypomniał, z Andrzejem Grubbą znał się bardzo długo. "Andrzej bywał na turniejach tenisowych organizowanych przeze mnie - powiedział Wojciech Fibak. - Wiedziałem o jego chorobie. Tylu rzeczy w życiu dokonał. Wierzyłem, że pokona chorobę. Opuścił nas za szybko. Mógł jeszcze wiele zrobić dla Polski i polskiego sportu." Wojciech Fibak podkreślił, że "jako jeden z nielicznych sportowców z Polski przebił się na światowe wyżyny. Na jego szybkiej, giętkiej i pewnej ręce poznali się wszyscy najlepsi tenisiści stołowi świata." "W lipcu 2004 roku spotkaliśmy się w Cetniewie, gdzie nasze nazwiska oraz kilku innych sportowców m.in. Mariusza Czerkawskiego umieszczono w Alei Gwiazd Sportu - wspomniał Wojciech Fibak. - Bawiliśmy się, żartowaliśmy. Ceniłem Andrzeja za dowcip. To jest straszne, że już go nie ma." Kucharski: Andrzej odszedł za szybko Życie nie jest sprawiedliwe, bo Andrzej trochę za szybko odszedł od nas - stwierdził po śmierci Andrzeja Grubby jego partner deblowy Leszek Kucharski, przebywający na mistrzostwach Europy juniorów i kadetów w Pradze. "To wszystko stało się o wiele za wcześnie. Chociaż obydwaj zakończyliśmy już dawno kariery, to zawsze miałem nadzieję, że będziemy mieli jeszcze okazję zagrać kiedyś razem w deblu w jednym z turniejów dla weteranów. Kiedyś rozmawialiśmy na ten temat, ale te plany musieliśmy odłożyć przez chorobę Andrzeja" - powiedział Kucharski, który w 1987 roku z Grubbą zdobył brązowy medal mistrzostw świata w deblu. "Trudno jest opanować emocje w tej sytuacji, w dodatku jestem teraz w Pradze z kadetami i właśnie tutaj, nad ranem, dotarła do nas wiadomość o jego śmierci. To odejście jest wielką stratą dla naszego środowiska, bo Andrzej nie tylko zajmował wysokie stanowiska w Polskim Związku Tenisa Stołowego, ale i był ważną i szanowaną osobą, z której zdaniem liczono się w europejskich i światowych władzach" - dodał Kucharski, który jest głównym trenerem pionu kobiecego w PZTS. Grubba, najwybitniejszy polski tenisista stołowy, zmarł w czwartek, w wieku 47 lat, po długiej chorobie nowotworowej. Po zakończeniu kariery sportowej pełnił funkcję dyrektora sportowego PZTS. Był także członkiem władz międzynarodowej federacji tenisa stołowego. "To niewiarygodne, że ktoś kto prowadził tak zdrowy tryb życia, w dodatku nigdy nie zapalił papierosa, zachorował na raka płuc i to od razu tak poważnie. Kiedy się dowiedziałem o jego chorobie długo nie mogłem zrozumieć jak mogło do tego wszystkiego dojść - powiedział Kucharski. - Andrzej wiele razy powtarzał, że nie wszystko da się w pełni wytłumaczyć i dlatego bardzo wierzył, że skomplikowane leczenie pozwoli mu wyzdrowieć. Niestety nie udało się". Błaszczyk: Przeżyłem ogromny wstrząs Do końca wierzyłem, że Andrzej wyjdzie z tego, że pokona chorobę. To był bardzo mocny, silny człowiek. Prowadził sportowy tryb życia i do ostatnich dni walczył z chorobą - powiedział Lucjan Błaszczyk Błaszczyk był partnerem deblowym, a później podopiecznym zmarłego w czwartek Andrzeja Grubby. "Przeżyłem ogromny wstrząs. Ostatni raz spotkałem Andrzeja podczas mistrzostw świata w Szanghaju. Wydawało się, że wraca do zdrowia, że jest z nim coraz lepiej. Był w dobrej formie i sam przyznawał, że czuje się dobrze. Wiadomość o jego śmierci była dla mnie szokiem" - przyznał Błaszczyk. "Był znakomitym zawodnikiem, który odnosił wspaniałe sukcesy - i za to trzeba go pamiętać. Przez lata współpracowaliśmy ze sobą - graliśmy w deblu, byliśmy wicemistrzami Europy, mistrzami Polski, graliśmy na olimpiadzie w Atlancie. Później był moim trenerem, menedżerem i zawsze mieliśmy dobry kontakt" - dodał Błaszczyk. "Andrzej był perfekcjonistą, zawsze chciał wygrywać. Dlatego każda porażka tak bardzo go bolała. Potrafił wygrywać ze wszystkimi, choć czasami brakowało mu luzu. Był jednym z najlepszych tenisistów stołowych świata" - skwitował Błaszczyk. Przyjaciel Grubby: Andrzej walczył do końca Andrzej Grubba, najwybitniejszy polski tenisista stołowy, zmarł w swoim mieszkaniu w Sopocie w czwartek nad ranem. Andrzej Grubba do końca walczył z ciężką chorobą i nie poddawał się, choć stan jego zdrowia pogorszył się po powrocie z Szanghaju, gdzie uczestniczył w kongresie Międzynarodowej Federacji Tenisa Stołowego - powiedział przyjaciel zmarłego w czwartek sportowca, Marek Formela. Dodał, że o śmierci przyjaciela dowiedział się od Adama Giersza. - Jestem w szoku. Trudno mi się z tym pogodzić. Jeszcze w ubiegłym roku rozgrywaliśmy wspólnie mecze piłkarskie i tenisowe - wspomina Marek Formela, autor biografii tenisisty zatytułowanej "Ostatnia piłka". Pacelt: Ceniłem Andrzeja Grubbę Ceniłem Andrzeja Grubbę przede wszystkim za spokój, rozwagę, osobistą kulturę, pracowitość i solidność we wszystkim co robił - powiedział wiceprezes Polskiej Konfederacji Sportu Zbigniew Pacelt. Jak przypomniał, z Grubbą znał się ponad 20 lat. "Nasz pierwszy kontakt miał miejsce w Drzonkowie. Byliśmy zawodnikami. Ja trenowałem pięciobój, Andrzej tenis stołowy. Obie te dyscypliny miały swoje ośrodki właśnie w Drzonkowie. Potem zostałem trenerem, zaś Andrzej jeszcze grał. Na igrzyskach w Seulu byłem jako delegat techniczny międzynarodowej federacji, a w Barcelonie jako trener olimpijskiej kadry. Miałem więc z Grubbą częsty kontakt wówczas i w następnych latach, kiedy zakończył już zawodniczą karierę". "Zapamiętam Andrzeja jako wspaniałego zawodnika, niezwykle pracowitego, człowieka o wielkiej kulturze osobistej oraz inteligencji, skromnego i szanowanego przez wiele osób. Przegrał walkę z chorobą. Ogromna to strata nie tylko dla polskiego sportu" - powiedział Zbigniew Pacelt. (PAP)